Það sem ég ætla að gera í maí:

Nú er það svo greinilegt að sumarið er rétt handan við hornið. Allt líf handan glugganna vaknar með hverjum deginum sem líður, ég sé nánast daglegan mun á hvað grasið grænkar, blómin vakna og tréin laufgast og grænka frá degi til dags. Ég þarf ekki mikla sól til að henda öllum þykku vetrarfötunum úr fataskápnum og setja sumarfötin í staðinn, fara í klippingu og dekur. Hér eru 10 atriði sem ég ætla að gera núna seinni partinn í maí.

Mig langar svolítið til að vera duglegri, en ég hef verið hingað til, að setja inn myndir og sýna líf mitt í story á instagram (@katrinbjorkgudjons).

Þegar ég var í skóla þá hafði ég það sem reglu að lokinni prófatörn, að mín biði góð bók sem fylgdi mér inn í sumarið. Í dag er ég ekki í neinum skóla og því fer ég ekki í erfiða prófatörn en mér finnst samt sem áður nauðsynlegt að taka á móti sumrinu með góða bók á milli handanna.

Ég hef verið að einbeita mér sérstaklega að því núna í maí að öðlast fyrri færni í að taka eitt skref. Hælinn kemur fyrst við jörðu svo spyrni ég táberginu frá jörðu, held svo ökklanum í réttri stöðu þangað til ég tek næsta skref. Einfalt en samt svo erfitt!

Fyrst það er enginn snjór að koma og trufla okkur með nærveru sinni þá ætla ég að færa það í aukana að ganga með stuðningi frá einhverjum öðrum úr bílnum og inn í æfingar.

Talandi um æfingar þá ætla ég að leggja áherslu á að þegar ég stend við rimlana og geri til dæmis jafnvægis æfingar þá nái ég hælunum niður og standi í allann fótinn.

Ég elska sólina og það er orðið fast maí markmið hjá mér að ég ætla mér að nýta hvern einasta sólargeisla sem skín hingað í garðinn til bæði yndisauka og að auka á glaðværðinni. Ég nýt mín aldrei betur en þegar allt vaknar í kringum mig!

Í maí ætla ég að vera duglegri að nota spelkurnar þegar ég er bara heima að vinna.

Í enda maí þá ættuð þið að fylgjast vel með mér á instagram (@katrinbjorkgudjons) því þá ætla ég að setja í gang minn fyrsta gjafaleik!

Stóra markmiðið mitt þennan mánuðinn og ég veit að þetta mun taka mig marga mánuði. Í maí ætla ég ætla að byrja að endurstilla sjálfan mig og taka mig í smá sjálfsskoðun, því ég geri það að hluta til ómeðvitað og líka til að líta betur út á myndum en þá reyni ég alltaf að fela veikleika mína.

Loksins er þessi langþráði mánuður genginn í garð. Ég hef beðið eftir þessum mánuði full eftirvæntingar síðan ég opnaði pakka á aðfangadag sem var hvorki meira né minna en heil UTANLANDSFERÐ núna í maí! Ég er svo spennt og mér finnst ég vera svo endalaust heppin að eiga möguleika á því að skapa svona yndislegar minningar með fólkinu sem maður elskar!

Nýjir og spennandi tímar!

Ég held að vorið sé komið núna! Ég er svo spennt fyrir komandi tímum. Ég er svo mikið vor-barn, minn tími er svo sannarlega á vorin, ég nýt þess alveg til hins ítrasta að finna hvað sólin hækkar bæði á himninum og í hjartanu mínu, fylgjast með náttúrunni vakna fyrir utan gluggana og með hækkandi sólu þá brýst fram í hjarta mínu sól og einhver óviðjafnanlegur sumar spenningur.

Ég nýt mín svo vel á þessum tíma, í öllum þessum mismunandi æfingum sem ég er í og vinnandi að einu riiisa stóru verkefni sem kom bara bókstaflega upp í hendurnar á mér. Þó það sé ótrúlega svekkjandi að finna fyrir því hversu lítils ég er raunverulega megnug, hausinn minn er alltaf allavega áttatíu skrefum framar en líkamleg geta mín. Af einhverjum stórkostlegum og óútskýranlegum ástæðum hef ég kynnst svo yndislegu og algjörlega stórbrotnu fólki sem getur látið magnaða hluti gerast. Ég vil trúa því að einn daginn geti ég látið einhverja álíka hluti gerast hjá mér. En þangað til ég verð búin að finna mitt tempó á milli æfinga og vinnu þá skrifa ég minna hingað inn. Þess á milli reyni ég að sýna smá brot af mínu daglega lífi á Instagram story!

Núna um helgina hafa harðsperrurnar sem ég vann mér inn á föstudaginn bara að líða úr mér á meðan ég er að vinna og njóta tímans með yndislega fólkinu mínu. Þegar ég var tvítug og spurð að því ,,Hvar sérðu þig eftir fimm ár?” Þá hefði ég aldrei nokkurn tímann getað svarað því neitt nálægt því eða nokkuð í líkingu við það sem lífið svo bar mig. Nú er ég 25 ára, ég er svo heppin að ég fæ en þá að búa á æskuheimili mínu, annar fóturinn á mér er samt fyrir sunnan og ég vinn við það skemmtilegasta sem ég geri! Ég verð bara meyr af gleði og þakklæti. Þó mig skorti allann vöðvakraft sem nýtist mér til að bæði tala og ganga án hjálpar frá einhverjum öðrum. Þá leikur lífið bókstaflega um mig og við mig, ég fer ekki af því ég held ég sé í hópi þeirra allra lánsömustu.

Eigið góða viku! 🙂

Litlu sigrarnir í mars

Ef einhver hefði spurt mig þegar ég var lítil stelpa ,,hvað ætlar þú þér að verða þegar þú verður stór?” Þá hugsa ég að mitt svar hefði verið eitthvað á þessa leið ,,ég ætla að verða hjúkrunarkona alla virka daga sem yrði svo að leikkonu á kvöldin og söngkonu um helgar. Það má segja að draumar mínir hafi gjörsamlega hrunið niður og raunveruleikinn hafi elt mig uppi og fellt mig, hlegið að mér og síðan hafi hann rotað mig. Núna er ég að ranka við mér, hugsanirnar eru að verða skýrar og nú eru draumar mínir og þrár orðnar einhverjar allt aðrar og nú þrái ég ekkert heitar en að verða bara flott og stolt fyrirmynd fyrir hvern þann sem sér eitthvað uppbyggilegt í því sem ég geri, þar af leiðandi reyni ég að leggja mig virkilega mikið fram og vanda mig í öllu sem ég geri. Ég er svo ótrúlega heppin og stend alveg föst á því að það sé í rauninni ekkert sem ég mun aldrei geta, ef ég hef áhuga eða viljann og þrána til að komast eða ná einhvert þá muni mér á endanum takast það. Ég ætla mér að komast talandi og á fætur aftur og ná að klifra á toppinn mér er alveg sama hvaða toppur það verður og tíminn sem það mun taka mig skiptir mig engu máli.

Ég missti allann vöðvakraft yfir öllum líkama mínu, ég var sérstaklega lengi að ná stjórn á vinstra auganu mínu aftur. Fyrst lá það bara til hliðar en eftir því sem vikurnar liðu þá náði það að verða útlitslega rétt en sjónsviðið var mjög skert og ég var með tvísýni. Í dag er ég hætt að sjá óskýrt og tvöfalt. Ég fæ bæði höfuðverk og ógleði þegar ég set upp prisma gleraugun. Það voru gleraugu sem ég fékk til að sporna við tvísýninni, ég virkilega trúði því svo innilega að ég myndi aldrei nokkurn tíma losna við þau. Núna á ég þau bara til að minna mig á og þau öskra það bókstaflega á mig að það er í raun og veru ekkert sem ég mun aldrei geta.