Í dag er ég þriggja ára!

Það eru komin þrjú ár síðan ég vaknaði eftir stóru heilablæðinguna. Ég hélt að ég myndi alla tíð vera skjálfandi á beinunum og hágrenjandi af kvíða og hræðslu bæði fyrir fjórtánda og fimmtánda júní, en í ár sýndi ég sjálfri mér að öllu má breyta og ég bauð vinkonum mínum til mín í movie night í gærkvöldi. Það eru hrein og klár forréttindi að geta haldið upp á lífið með vinkonum sínu þar sem mögulegt er að skála fyrir lífinu með hlátursskvettum og fagna og finna hversu ótrúlega lánsamar við í rauninni erum.

Þessi áföll hafa bæði sýnt mér myrkustu og grátlegustu hliðar þessa lífs svo þegar ég loksins vaknaði eftir stóru blæðinguna þá var ég aftur á mínum bjarta og stór skemmtilega stað. Ég man svo vel þegar ég vaknaði eftir áfallið og heilaskurðaðgerðina þá gat ég bara opnað annað augað en skilningur minn á öllu í kringum mig og allt vit sem var þar áður en ég veiktist hélst sem betur fer óbreytt og óskaddað, þá sat mamma við rúmið hjá mér og sagði mér hvað hefði átt sér stað. Strax á því augnabliki leið mér sem ég væri í hópi þeirra alheppnustu og öll gleðin kom til mín aftur og allar þær gömlu góðu tilfinningar sem höfðu legið í dvala í heila sjö langa og stranga mánuði. Ég mun aldrei koma til með að líta á mig sem ég sé eitthvað fórnarlamb þessara áfalla, ég er sigurvegari!

Í dag þá get ég ekki einu sinni reynt að sjá lífið fyrir mér hefði ég aldrei fengið stóru blæðinguna. Þó hún hafi stolið frá mér ýmsum lífsgæðum þá ætla ég mér að ná þeim aftur. Stóra heilaáfallið gaf mér marga tugi ára af ótímabærum þroska og ég ákvað að nýta mér þau bara til góðs. Þó áhugi minn liggi á einhverjum allt öðrum stað núna þá hafa þessi þrjú ár kennt mér listina að hlusta. Ég hef gaman að því að hafa svolitla dulúð og deila aðeins mínum hjartans málum með mínum allra nánustu eða bara geyma þau í hjartanu mínu. Ég held að ég sé stoltust af öllum þolinmæðisblómunum sem þessi áföll hafa gætt mig. Mér finnst að allir ættu að einbeita sér miklu meira að öllum litlu sigrunum sem vinnast á leiðinni að einhverju ákveðnu markmiði, þeir geta veitt manni svo mikla gleði.

Ég lærði alltof ung að ég geng ekki að morgundeginum vísum og síðan ég fór að muna eftir mér þá nýt ég hverrar líðandi stundar. Ég er svo ótrúlega heppin að þetta hugafar hefur fylgt mér alveg síðan þá og mun fylgja mér út lífið.

Saga mín er í stuttu máli svona:

Ég var 21 árs í háskólanámi, ég var að farast úr prófkvíða, svo ég las allt námsefni fyrst um sumarið, svo um haustið og síðan í nóvember 2014 var ég byrjuð að lesa allt námsefnið yfir í þriðja skiptið, þá fékk ég litla heilablæðingu sem lét mig missa kraft í hægri hlutanum af líkamanum en svo morguninn eftir var ég á góðri leið með að endurheimta allan kraftinn og var hin fúlasta þegar ég mátti ekki fara heim til mín, ég varð sko að fara að læra. Svo um tveim vikum seinna á rólegu föstudagskvöldi þá erum við Ásgeir bara tvö saman og áttum yndislegar stundir saman við hlógum og skemmtum okkur endalaust við að reyna að losa mig við þessa leti í hægri hlutanum. Morguninn eftir þá vakna ég og get ekki hreyft hægri hlutann af líkamanum mínum, þá hafði ég fengið blóðtappa sem tók hægri höndina frá mér. Um leið og ég áttaði mig á þessu þá lá leiðin mín beinustu leið inn í ógeðslegt hugarhelvíti, ég var að farast úr hræðslu við eigin hugsanir. Næstu sjö mánuðir liðu í mesta sársauka sem ég hef upplifað, dagarnir liðu í mesta feluleik sem ég hef upplifað og næturnar liðu nánast því allar alveg eins, ég var svo ógeðslega hrædd að ég gat ekkert sofið því ég hræddist svo hugsanir mínar og drauma þannig að ég laumaðist alltaf sem lengst frá öllum og ég grét ein alla nóttina. Eftir nákvæmlega þannig nótt vaknaði ég laugardaginn 13. júní, þann dag ætlaði ég að snúa við blaðinu, ég tók mig í sjálfsskoðun og hljóp svo 5 km þar sem ég hugsaði allan tímann að ég væri að losa mig við þessa endalausu hræðslu, um nóttina svaf ég í fyrsta sinn í mjög langan tíma áhyggjulausum svefni. 14. júní kemur og ég fæ risastóra heilablæðingu og er flutt sofandi með sjúkraflugvél til Reykjavíkur, þar sem ég fer í aðgerð og vakna svo alltof seint eða rúmum sólarhring síðar og síðan ég vaknaði þá man ég allt, ég man þegar ég lá í öndunarvél með súrefni og tengd við fjöldann allan af allskonar vélum og ég gat bara rétt svo opnað augun en ég gat ekki hreyft þau eða gert neitt annað. Ég man svo vel að á sama tíma og mamma sagði mér hvað ég hefði gengið í gegnum þá fylltist ég gleði, hamingju og ró og þessar tilfinningar hafa ekki vikið frá mér síðan 15. júní 2015 og munu aldrei fá að fara, þann 15. júní endurheimti ég stelpuna sem ég hef alltaf verið og er enn þá svo vitlaus að ég er viss um að ég sé heppnasta manneskja í öllum heiminum og mér finnst að öllum eiga að finnast það um sjálfan sig. Ég lít bara á veikindi mín sem flækju sem ég ætla mér að leysa og mér er sama um tímann sem þetta mun taka mig.

Í dag, nákvæmlega þremur árum eftir stóru heilablæðinguna, þá eru vöðvarnir í talfærunum enn kraftlausir þannig ég tala óskiljanlega og ég hef bara kraft til að borða maukaðan mat, ég hef ekkert jafnvægi svo ég hvorki stend né geng án þess að fá stuðning og því nota ég oftast hjólastól. Ég gæti svo vel falið mig inni í herbergi og verið reið og fúl við lífið, þar gæti ėg í friði bloggað og sagt bara því vonda, öllum samskiptum sem hafa gjörsamlega farið úr böndunum og ég gæti skrifað bara um það hvað ég þrái að vera ekki svona. Þá væri líf mitt heldur sviplaust fyrir minn smekk, ég hef alltaf þurft að fara brosandi í gegnum lífið þess vegna skrifa ég nánast eingöngu um jákvæða hluti sem láta mér líða vel því sama þó ég geti hvorki gengið eða talað þá hef ėg heila hugsun og ég get farið brosandi og hlæjandi í gegnum allt lífið!

Glaðningur fyrir áhugamanninn minn!

Verðandi eiginmaður minn er forfallinn fótboltaáhugamaður og hef ég alltaf fundið hjá mér þörf til að styðja og kynda undir þann áhuga. Ég hef ekki tölu á öllum þeim skiptum sem ég hef setið inn í miðjum strákahóp og kallinn minn setið hjá mér og útskýrt fyrir mér allt sem ég ekki skil. Fyrir að hafa alltaf leyft mér að vera með og sýnt mér þennan óþreytandi áhuga og að hafa þessa óbilandi trú á þessum uppgerðaráhuga mínum þá var ég löngu búin að ákveða að launa honum með miðum á heimsmeistaramótið.

En ég fékk ekki að kaupa miðana, hann bara hló að mér og sagði að ég ætti frekar að eyða mínum pening í eitthvað sem ég hefði áhuga á. Svo sá ég auglýsingu hjá Jóni og Óskari að þeir væru að gera Heimsmeistaramóts- hringa, ég var ekki lengi að fatta að þarna væri gjöfin fyrir minn mann komin! Þó hann gangi aldrei með neina skartgripi þá er ég að gefa mikilvægum manni í mínu lífi safngrip sem mun lifa um ókomna tíð og halda þessum sigri sem hæðst á lofti ,,þegar Ísland komst í fyrsta skipti á heimsmeistaramót í fótbolta.” Þessi tímalausi safngripur var nógu Katrínarlegur til að hitta beint í mark. Þegar Ásgeir verður kominn heim frá Rússlandi þá ætla ég að láta grafa á hringinn hvaða leiki hann fór á, svo hann eigi skartgrip sem er líka safngripur og er einstaklega persónulegur og geymir minningar!

Það sem ég ætla að gera í júní

Nú er ég nýkomin heim úr langþráðu og ákaflega nauðsynlegu fríi. Ég byrjaði júnímánuð sinnandi verkefnum í Bandaríkjunum á milli þess sem ég var að vinna að þeim þá átti ég yndislegar stundir með fólkinu mínu. Mánuðurinn minn byrjaði í sól og hita handan Atlantshafsins svo kom ég heim í sumaryl og grænan garð. Það er alveg yndislegt og ég stend fast á því að sumarið mitt getur ekki byrjað betur! Það eru hrein og klár forréttindi að fá að upplifa svona ævintýri með fólkinu sem maður elskar.

||10 HLUTIR SEM ÉG ÆTLA AÐ GERA Í JÚNÍ ||

Eftir svona sældarlíf að heiman þarf ég að koma mér aftur í rútínu. Ég veit að þannig líður mér best og ég næ að afkasta sem mestu ef ég vakna á hverjum degi klukkan hálf níu og fer beint á skrifstofuna mína að vinna. Ég ætla að koma mér í þetta far og láta mér líða vel!

Koma huganum aftur í æfingagírinn. Ég ætla mér að verða sjálfbjarga og geta bæði gengið og talað án hjálpar frá einhverjum öðrum og fyrir því þarf ég að vinna. En mér gengur yfirleitt alltaf betur ef ég næ að halda mér í skipulagðri rútínu og láta mér líða vel. Ég trúi því að ég verði ósigrandi þegar ég er með gleðina að vopni.

Júní mun alltaf vera skrítinn mánuður fyrir mér en ég fékk stóru heilablæðinguna þann 14. júní, í ár verða liðin þrjú ár frá því ég gekk seinast og gat talað með röddinni og talfærunum mínum.. ég ætla að halda leik á instagram til að halda upp á þessi tímamót.

Í júní ætla ég að kaupa mér náttslopp. Ég get þá farið í hann utan yfir náttfötin á morgnanna þegar ég sest á skrifstofuna mína. Hann þarf bæði að vera virkilega mjúkur og þægilegur, svo veit ég að til þess að ég noti hann þá þarf hann líka að vera flottur. Svo kröfurnar eru bæði miklar og væntingarnar kannski óraunhæfar en ég mun láta ykkur vita ef ég finn þann eina rétta!

Mér áskotnaðist ný vinnutölva sem er ólík öllum þeim tölvum sem ég hef átt hingað til. Svo júnímánuður mun fara í að læra á nýtt tölvu umhverfi, lyklaborð og finna mér nýja góða vinnustöðu.

Ég ætla að nýta alls þess sumarsveðurs sem júnímánuður mun bjóða upp á til að fara í göngutúra, bíltúra eða njóta veðursins út á palli með dásamlega fólkinu mínu. Sumarið er svo sannarlega komið hjá mér og ég ætla að nýta það sem mest ég má í að vera úti.

Mér finnst ég afkasta mest og fúnkera lang best ef ég nýti sunnudagana til að skrifa lista annarsvegar yfir þá hluti sé mig dreymir og ég þrái að gera þá vikuna og svo annan lista með þremur markmiðum fyrir vikuna. Þessi markmið tengjast yfirleitt mér og því sem ég er að gera í komandi viku, hvort sem það sé þá eitthvað vinnutengt eða æfingatengt og þau verða þá mikið sértækari en þessi markmið.

Í júní ætla ég að kaupa mér prentara til þess að geta prentað út vinnuáætlun, myndir og annað sem þarf nauðsynlega að komast á pappír. Ég þrái að skreyta skrifstofuna mína með skemmtilegum myndum!

Í júní ætla ég að finna milliveginn milli vinnunar, bloggsins, vinanna, fjölskyldu, vinna upp fyrri styrk og lifa lífinu. Eftir áföllin þá missti ég allt úthald og þá hætti ég að geta multitaskað og ég hef þurft að velja svolítið á milli en eftir þessa Ameríkuferð er ég svo handviss um að ég geti allt sem ég ætla mér, svo núna verður breyting þar á og ég ætla mér að sigra heiminn mest samt sjálfan mig. Ég tel mig bara vita það að skipulag sé lykillinn í þessu!

í júní ætla ég að njóta lífsins alveg sérstaklega mikið. Ég ætla að njóta hverrar líðandi stundar, sama hvort sem ég sé bara ein að vinna, með Ásgeiri, fjölskyldunni minni eða vinum. Ég tel mig gífurlega heppna með fólkið sem stendur mér næst og gerir mér það mögulegt að ég fái öll þessi tækifæri sem ég fæ og hafi möguleika á því að skína jafn bjart og ég geri þrátt fyrir að eftir öll þessi áföll sé ég háð einhverjum öðrum bæði í tali og gangi.