Þegar haustar

Þegar dagarnir byrja aðeins að þyngjast svona þegar haustar. Þá á ég trix sem virkar alltaf á mig, ég bið einhvern um að fara með mig út í stuttann göngutúr. Þar sit ég kappklædd í hjólastólnum og mér líður aldrei betur en þegar kaldur vindurinn blæs framan í mig þannig augun mín tárast. Á þeim tíma næ ég að meta það og finna hvað mér finnst það vera svo óskaplega  dýrmætt að fá að vera partur af þessari stórfenglegu og mögnuðu náttúru. Ég fylli lungun af hreinu og tæru sjávarlofti, við rætur Eyrarfjallsins dreg ég að mér andann og feyki síðan fýlunni langt út á haf og vona að hún finni mig aldrei aftur. Þegar heim er komið fer ég brosandi og ánægð að vinna. Á milli vinnulota fæ ég tækifæri á að skoða til dæmis einhverja sigra sem unnir eru. Ágúst sigurinn síðan í fyrra fær mig til að takast á loft og svífa um á einhverju gleðiskýji:

https://katrinbjorkgudjons.com/2017/08/23/stori-sigurinn-the-small-victories/

Í ágúst ætla ég bara að nefna einn svo risa stóran og akfeitan sigur að ég ræð mér vart fyrir svo innilegri gleði, bara tilhugsunin um að ég geti þetta loksins aftur eftir tvö ár. Í tvö ár gat ég þetta ekki og ég hafði ekki nokkurn einasta möguleika á að æfa þetta upp á nokkurn hátt ég varð bara að sætta mig við að geta þetta ekki og sagði ekki nokkurri einustu manneskju frá þessu og sofnaði svo bara með heljarinnar hnút í maganum af áhyggjum.

En núna segi ég svo glöð og ótrúlega fegin bless við þennan áhyggjuvald ég mun aldrei nokkurn tímann koma til með sakna hans. Ég græt af gleði bara þegar ég reyni að skrifa það, því núna get ég loksins aftur,

ANDAÐ MEÐ NEFINU! Eftir tvö ár þar sem ég gat aðeins viljastýrt og óviljastýrt andað með munninum það er svo ólýsanlega magnað og svo innilega óstjórnlega undursamlegt og gleðilegt að geta loksins eitthvað sem ég var bara búin að sætta mig við að kæmi aldrei aftur, því ég gat ekkert gert til að æfa þetta. En svo vaknaði ég einn morguninn núna í byrjun ágúst og ég fór strax að undra mig á því af hverju tungan væri ekki föst uppi í skraufþurrum gómnum og varirnar voru hvorki þurrar eða fastar við tennurnar, þá runnu bara gleðitár niður kinnar mínar því ég gat andað með nefinu. Nú get ég loksins haldið munninum lokuðum og andað.

Ég hélt ég yrði alltaf að leggja mikla og erfiða vinnu í hvern lítinn sigur en svo sigrast sá ósigur sem ég hef saknað svo ógurlega sárt og mikið allt í einu og ég hafði enga möguleika á því að æfa þetta upp, en góðir hlutir gerast svo sannarlega hægt. Núna þarf ég ekki að þykjast finna einhverja lykt þegar það er borið upp að nefinu mínu, núna þá get ég bara fundið lyktina.

Mín hljóðu saknaðartár sem ég hef grátið svo ótal sinnum í koddann án þess að nokkurn gruni að ég sé að gráta hafa nú breyst í innilegann og háværann gleðihlátur sem er ómögulegt að hlæja án þess að gleðitárin fossist úr augunum. Það eina sem þessi sigur þurfti til að vinnast var þolinmæði og það vanhagar sko ekkert á henni hjá mér!

Glaðningur fyrir áhugamanninn minn!

Verðandi eiginmaður minn er forfallinn fótboltaáhugamaður og hef ég alltaf fundið hjá mér þörf til að styðja og kynda undir þann áhuga. Ég hef ekki tölu á öllum þeim skiptum sem ég hef setið inn í miðjum strákahóp og kallinn minn setið hjá mér og útskýrt fyrir mér allt sem ég ekki skil. Fyrir að hafa alltaf leyft mér að vera með og sýnt mér þennan óþreytandi áhuga og að hafa þessa óbilandi trú á þessum uppgerðaráhuga mínum þá var ég löngu búin að ákveða að launa honum með miðum á heimsmeistaramótið.

En ég fékk ekki að kaupa miðana, hann bara hló að mér og sagði að ég ætti frekar að eyða mínum pening í eitthvað sem ég hefði áhuga á. Svo sá ég auglýsingu hjá Jóni og Óskari að þeir væru að gera Heimsmeistaramóts- hringa, ég var ekki lengi að fatta að þarna væri gjöfin fyrir minn mann komin! Þó hann gangi aldrei með neina skartgripi þá er ég að gefa mikilvægum manni í mínu lífi safngrip sem mun lifa um ókomna tíð og halda þessum sigri sem hæðst á lofti ,,þegar Ísland komst í fyrsta skipti á heimsmeistaramót í fótbolta.” Þessi tímalausi safngripur var nógu Katrínarlegur til að hitta beint í mark. Þegar Ásgeir verður kominn heim frá Rússlandi þá ætla ég að láta grafa á hringinn hvaða leiki hann fór á, svo hann eigi skartgrip sem er líka safngripur og er einstaklega persónulegur og geymir minningar!

Nýjir og spennandi tímar!

Ég held að vorið sé komið núna! Ég er svo spennt fyrir komandi tímum. Ég er svo mikið vor-barn, minn tími er svo sannarlega á vorin, ég nýt þess alveg til hins ítrasta að finna hvað sólin hækkar bæði á himninum og í hjartanu mínu, fylgjast með náttúrunni vakna fyrir utan gluggana og með hækkandi sólu þá brýst fram í hjarta mínu sól og einhver óviðjafnanlegur sumar spenningur.

Ég nýt mín svo vel á þessum tíma, í öllum þessum mismunandi æfingum sem ég er í og vinnandi að einu riiisa stóru verkefni sem kom bara bókstaflega upp í hendurnar á mér. Þó það sé ótrúlega svekkjandi að finna fyrir því hversu lítils ég er raunverulega megnug, hausinn minn er alltaf allavega áttatíu skrefum framar en líkamleg geta mín. Af einhverjum stórkostlegum og óútskýranlegum ástæðum hef ég kynnst svo yndislegu og algjörlega stórbrotnu fólki sem getur látið magnaða hluti gerast. Ég vil trúa því að einn daginn geti ég látið einhverja álíka hluti gerast hjá mér. En þangað til ég verð búin að finna mitt tempó á milli æfinga og vinnu þá skrifa ég minna hingað inn. Þess á milli reyni ég að sýna smá brot af mínu daglega lífi á Instagram story!

Núna um helgina hafa harðsperrurnar sem ég vann mér inn á föstudaginn bara að líða úr mér á meðan ég er að vinna og njóta tímans með yndislega fólkinu mínu. Þegar ég var tvítug og spurð að því ,,Hvar sérðu þig eftir fimm ár?” Þá hefði ég aldrei nokkurn tímann getað svarað því neitt nálægt því eða nokkuð í líkingu við það sem lífið svo bar mig. Nú er ég 25 ára, ég er svo heppin að ég fæ en þá að búa á æskuheimili mínu, annar fóturinn á mér er samt fyrir sunnan og ég vinn við það skemmtilegasta sem ég geri! Ég verð bara meyr af gleði og þakklæti. Þó mig skorti allann vöðvakraft sem nýtist mér til að bæði tala og ganga án hjálpar frá einhverjum öðrum. Þá leikur lífið bókstaflega um mig og við mig, ég fer ekki af því ég held ég sé í hópi þeirra allra lánsömustu.

Eigið góða viku! 🙂