Nýjir og spennandi tímar!

Ég held að vorið sé komið núna! Ég er svo spennt fyrir komandi tímum. Ég er svo mikið vor-barn, minn tími er svo sannarlega á vorin, ég nýt þess alveg til hins ítrasta að finna hvað sólin hækkar bæði á himninum og í hjartanu mínu, fylgjast með náttúrunni vakna fyrir utan gluggana og með hækkandi sólu þá brýst fram í hjarta mínu sól og einhver óviðjafnanlegur sumar spenningur.

Ég nýt mín svo vel á þessum tíma, í öllum þessum mismunandi æfingum sem ég er í og vinnandi að einu riiisa stóru verkefni sem kom bara bókstaflega upp í hendurnar á mér. Þó það sé ótrúlega svekkjandi að finna fyrir því hversu lítils ég er raunverulega megnug, hausinn minn er alltaf allavega áttatíu skrefum framar en líkamleg geta mín. Af einhverjum stórkostlegum og óútskýranlegum ástæðum hef ég kynnst svo yndislegu og algjörlega stórbrotnu fólki sem getur látið magnaða hluti gerast. Ég vil trúa því að einn daginn geti ég látið einhverja álíka hluti gerast hjá mér. En þangað til ég verð búin að finna mitt tempó á milli æfinga og vinnu þá skrifa ég minna hingað inn. Þess á milli reyni ég að sýna smá brot af mínu daglega lífi á Instagram story!

Núna um helgina hafa harðsperrurnar sem ég vann mér inn á föstudaginn bara að líða úr mér á meðan ég er að vinna og njóta tímans með yndislega fólkinu mínu. Þegar ég var tvítug og spurð að því ,,Hvar sérðu þig eftir fimm ár?” Þá hefði ég aldrei nokkurn tímann getað svarað því neitt nálægt því eða nokkuð í líkingu við það sem lífið svo bar mig. Nú er ég 25 ára, ég er svo heppin að ég fæ en þá að búa á æskuheimili mínu, annar fóturinn á mér er samt fyrir sunnan og ég vinn við það skemmtilegasta sem ég geri! Ég verð bara meyr af gleði og þakklæti. Þó mig skorti allann vöðvakraft sem nýtist mér til að bæði tala og ganga án hjálpar frá einhverjum öðrum. Þá leikur lífið bókstaflega um mig og við mig, ég fer ekki af því ég held ég sé í hópi þeirra allra lánsömustu.

Eigið góða viku! 🙂

Óvæntir sigrar

Það er svo ótrúlega gaman og það eru í rauninni forréttindi að fá að búa í þannig umhverfi að mér sé tekið alveg eins og ég er og mér er meira segja tekið vel!

Fyrir þremur mánuðum þá var ég svo óörugg að ég átti í mestum vandræðum að fara út á meðal fólks því ég hélt að hver sem horfði á mig myndi pottþétt bara vera að því vegna þess að hann væri velta sér upp úr göllunum mínum og setja út á mig. En um áramótin setti ég mér markmið og skoraði á mig. Eitt var að vera meira meðal fólks og gerði ég það strax á gamlárskvöld en þá var ég á meðal fjölda fólks í blysförinni í stóra hjólastólnum mínum og með alla mína galla yljaði ég mér við brennuna og ákvað að að svona skildi nýja árið verða, þetta yrði ekki árið þar sem ég grenjaði úr mér augun rétt áður en ég færi ókunnugar aðstæður, ég gerði það bara árið 2017. Ég nýt þess svo að sigra sjálfan mig og trana mér framfyrir þessa feimnu, sígrenjandi óöruggu stelpu og helst ýta henni sem lengst í burtu, ég myndi sparka ef ég væri viss um að ég gæti gert það nógu fast. Þetta mun aldrei aftur verða einhver hluti af mér. Svo sigraði ég sjálfan mig og kom mér svo algjörlega á óvart á seinasta laugardag! Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað ég er glöð og ánægð með sjálfan mig og stolt af sjálfri mér. Það nennir enginn að bæði bæta og byggja mig upp svo það er eins gott að ég geri það bara sjálf!

Sunday Cosiness

Í jólafríinu tók ég mér frí frá nánast allri raftækni (tölvu, ipad, sími o.s.frv.) og varð alveg offline fram á gamlársdag þá byrjaði ég að svara póstum og skilaboðum sem þið sendið mér á instagram (@katrinbjorkgudjons). Ég má til með að þakka ykkur hér líka svo innilega fyrir alla þessa glás sem ég hef fengið af bæði hvetjandi og fallegum skilaboðum sem þið eruð svo endalaust dugleg við að senda mér!

// Over Christmas break I took a break from almost all electronics (computer, ipad, phone etc.) and was offline till New Years Eve, then I started to answer messages on instagram (@katrinbjorkgudjons). I want to thank all of you from the bottom of my heart for all those inspiring and beautiful messages you sent me!

Ég hafði virkilega gott af því að taka mér svona frí frá netlífinu og ég ætla að koma enn sterkari til baka. Ég var beðin svo fallega um daginn að sýna og segja meira frá endurhæfingunni, ég ætla mér svo sannarlega að gera mitt allra besta til að gera það eins vel og ég mögulega get. Þegar ég byrjaði að blogga þá sá ég þetta fyrst fyrir mér sem vettvang þar sem hugur minn gæti farið á flug og ég gæti bara gleymt veikindum mínum. En núna er ég að þroskast og fullorðnast í þessum nýja líkama mínum og ég finn það að í fyrsta sinn núna er ég hætt að vera svona afspyrnu óþreyjufull og hætt að óska þess á hverju kvöldi að ég vakni upp morguninn eftir og mér sé þá bara batnað. Þannig núna er í fyrsta sinn sem ég ætla í alvörunni alvörunni að sýna meira og segja ykkur betur frá því hvernig það er að vera 24 ára í bataferli eftir þrjú heilaáföll og geta hvorki talað né gengið en ég hef heila hugsun og ég get skrifað!

// To take a break from life on the internet did me good and I will come back stronger. The other day I was asked to show and tell more about my physical therapy and Im going to do my very best to do that. When I first started this blog I saw it as a place for my mind to escape and where I could just forget about my condition. But I am getting wiser and have started to grow in this new body of mine and for the first time Im getting more patient and do not go to sleep every night wishing I will be all better tomorrow. So now for the first time Im for real going to show and tell you more about how it is to be a 24 year old recovering from three strokes and not be able to talk or walk but I have a clear mind and I can write!