Sumarið er tíminn!

Mér þykir enginn tími jafn ómótstæðilegur og sumartíminn. Staða sólarinnar hefur greinilega svo gífurleg áhrif á mig. Ég leyfi mér yfirleitt að taka nokkra daga þar sem ég fæ algjört sumarfrí en þá reyni ég að hugsa ekkert um vinnuna. Þegar nokkrir þannig dagar hafa liðið þá verð ég óþreyjufull að byrja dagana mína aftur klukkan sex á skrifstofunni að vinna. Mér finnst gott að hafa gróft dagsplan og mitt lítur út einhvern veginn svona:

06.00 – 11.00: Vinna

11.00 – 13.00: Æfingar

13.00 – 18.00: Vinna

Til að koma mér í gírinn svo ég komist inní þessa rútínu og ég nái að halda henni, þá á ég þrjú ráð sem koma mér alltaf í gírinn og haldast pikkföst í rétta gírnum.

Mér finnst best að byrja á því að gefa mér smá pakka. Oftast vel ég mér einhver falleg íþróttaföt sem veita mér spark í rassinn og þá held ég að ég verði enn tilbúnari til að takast betur á við komandi verkefni. Í ár var það fjólublár síðerma Brandson bolur sem heitir HILDR. HILDR bolirnir hafa verið í svo miklu uppáhaldi hjá mér að ég bara varð að finna mér ástæðu til að eignast alla litina. Síðan fékk ég mér svartar AUÐUR Brandson leggings. Mér þykir svo gott að vera í þeim bæði á meðan ég er bara heima að vinna og svo seinnipartinn eða á dögum þegar ég vil bara vera í kósýgallanum.

Síðan finnst mér nauðsynlegt að leyfa sjálfri mér að njóta þess að vera úti. Mér þykir lang skemmtilegast að reyna á mig og verða útkeyrð á hreyfingu úti. Áður en ég veiktist þá naut ég mín aldrei betur en eftir langa hlaupatúra þar sem ég fékk tíma til að vera ein með sjálfri mér og mæðast, svitna og verða algjörlega uppgefin. En eftir stóra áfallið þá get ég ekki látið mig hverfa svona, þannig að ég set bara tónlist í eyrun og bið mömmu um að styðja mig á meðan ég geng einn hring í kringum húsið. Ég fyllist öll upp af alveg sömu góðu tilfiningunni og hlaupatúrinn var vanur að fylla mig, ég sigrast á sjálfum mér, verð bæði móð og sveitt svo verð ég algjörlega uppgefin eftir þennann hring.

Mínir drauma sumar-morgnar, -dagar og -kvöld eyði ég sitjandi úti í veðurblíðunni að lesa góða bók. Ég veit fátt notalegra en eyða tíma með góðri bók. Í byrjun hvers sumars vel ég mér nokkrar bækur sem ég ætla mér að ná að lesa á komandi mánuðum. Ég valdi mér fjórar bækur sem ég ætla að lesa þetta sumarið, „Glæpur við fæðingu” eftir Trevor Noah. „Olga” höfundur Bernhard Schlink, „Meðleigjandinn” höfundur Berth O’Leary, svo verð ég viðurkenna að ég er einna spenntust fyrir bókinni hennar Jenny Colgan „Sumareldhús Flóru” mér finnst hún Jenny Colgan hafa hingað til skrifað svo skemmtilegar bækur, ég gleymi mér alltaf við lestur á þeim. Ef þið fylgið mér á instagram þá tala ég mikið um bækurnar þar. Þið finnið mig á instagram undir nafninu katrinbjorkgudjons

Vantar þig jólagjöf?

Ég hef alltaf verið svo heppin að vera gædd þeim hæfileika að eiga auðvelt með að kynnast fólki og eignast vini. Á þessu ári kynntist ég íþróttafatamerkinu Brandson, það má segja að ég hafi orðið ástfangin af fötunum við fyrstu kynni. Þeir sem hafa fylgst með mér á instagram vita að ég nota þau nánast því upp á dag í æfingum. Merkið Brandson og fatnaðurinn frá þeim fá mín allra bestu meðmæli. Fötin eru svo þægileg, þau haldast á sínum stað út alla æfinguna, buxurnar eru ekkert að leka niður heldur hafa þær svo mjúkan og góðan streng sem heldur þeim á sínum stað.

Ég get ekki hugsað mér betri jólagjafir fyrir mína nánustu. Ég er ákaflega kröfuhörð þegar kemur að íþróttafötum. Mér finnst afar mikilvægt að þau veiti mér eins mikinn kraft og gleði og fatnaður getur veitt manni. Þannig þurfa þau að snerta hjarta mitt á þann hátt að ég hlakka til á hverjum morgni að klæða mig fyrir æfingar í föt sem veita mér kraft og eru bæði ótrúlega flott og sjúklega þægileg! Brandson er íslenskt fatamerki sem er með föt sem eru bæði svo flott og þægileg. Ég vel mér alltaf föt fyrir morgundaginn áður en ég fer að sofa og ég vakna alltaf kát þegar ég hef valið mér kraftmikil Brandson föt þá veit ég að ég byrja allavega daginn minn á góðri æfingu!

Á Instagram story sýni ég frá æfingum sem og mínu daglega lífi, þið fínnið mig þar undir nafninu @katrinbjorkgudjons. Ég get ekki í hugsað mér betri gjöf til að gleðja annað hvort mig sjálfa eða elskulega fólkið sem stendur mér næst en með Brandson vörum. Ég fékk afsláttarkóða til að deila með ykkur ef þið viljið fá 15% afslátt þá notið þið kóðann: katrinb15

Litlu sigrarnir í júní

Ég er svo ofboðslega heppin að hafa alltaf trúað því að ég sé að stefna á draumana mína og vinna að óskunum mínum

Fyrir þremur árum fékk ég þriðja og lang stærsta heilaáfallið. Þá var ég 22 ára og gat bara hreyft annað augað, vöðvarnir misstu allann kraft svo ég lá fyrstu vikurnar í öndunarvél og mínir nánustu gátu ekkert vitað að ég væri í raun og veru með þeim fyrr en það voru liðnar sex vikur frá því ég fékk áfallið en þá kemur talmeinafræðingur og gefur mér málið aftur. Þó það séu bara hljómlausir stafir á blaði þá urðu þeir strax röddin mín. Síðan þá hafa unnist svo endalaust margir sigrar, ég get andað, verið heima en ekki undir stanslausu eftirliti hjúkrunarfólks og lækna á sjúkrahúsi og ég get skrifað niður allar mínar hugsanir. Litlu sigrarnir eru mitt mánaðarlega klapp á bakið bara til að ég missi ekki kjarkinn og hætti að berjast. Mér finnst allir ættu að geta haldið utanum sína sigra sem vinnast á vegferðinni að einhverju takmarki. Litlu sigrarnir hjálpa mér að missa ekki þróttinn á þessari alltof löngu vegferð að takmarkinu,- BATA. Mér finnst þetta allt verða miklu skemmtilegra þegar ég fæ tækifæri til að verða ánægð og monta mig með sigrunum sem unnist hafa nú þegar.

Ég er 25 ára gömul stelpa sem stefni á draumana mína og mér finnst fátt skemmtilegra en að vinna að óskunum og þránum mínum.

Sætta mig við hnappinn

Við stóru heilablæðginuna þá missti ég allan vöðvakraft og því gat ég engu kyngt fyrstu mánuðina eftir áfallið, þar af leiðandi fór ég í pínu litla aðgerð þar sem var gert gat á magann minn og settur lítill hnappur þangað. Ég tala stundum um þetta sem minn neyðarhnapp sem sá til þess að það varð mér mögulegt að innbyrgða allann þann vökva, næringu og lyf sem ég varð að innbyrgða til að eiga einhvern möguleika á því að halda lífi. Í dag nota ég hann einungis fyrir öll þau nauðsynlegu lyf og vökva sem ég þarf á að halda. Í fyrstu þá skammaðist ég mín gífurlega fyrir hann og enginn mátti sjá glitta í hann. Fyrir ári síðan fór ég til útlanda og fór ekki úr sundbolnum þegar ég lá í sólbaði, eftir þessa ferð þá horfði ég á hvíta magann minn og ákvað að núna skildi ég sættast við hann. Það tók mig hálft ár og þá var næsta utanlandsferðin pöntuð og þá ákvað ég að sundbolurinn fengi ekki að koma með og ég keypti mér tvö ný bikiní til að taka með mér út. Svo í byrjun maí fór ég í myndatöku þar sem ég klæddist Brandson íþróttafötum, þá kom það mér satt best að segja pínu á óvart hvað það var raunverulega lítið mál að klæðast bara íþróttatopp við æfingabuxur og allir fá að sjá þennan fína neyðarhnapp sem ég er svo ofboðslega heppin að fá að skarta!

Anda og hósta

Ég man eftir sjálfri mér fyrstu vikurnar eftir að ég loks vaknaði eftir heilablæðinguna og aðgerðina þá var ég fyrstu vikurnar föst við öndunarvél. Svo vöknuðu sem betur fer lungun svona hálfpartinn og ég fór að geta andað með súrefni í nefinu. En súrefnismettunin var stöðugur barningur, þegar ég lá á spítalanum þá komu til mín sjúkraþjálfarar margoft á dag og bönkuðu mig til að reyna að hjálpa mér að losa um slímið til að reyna að sporna við því að það settist í kekki og mynduðust slímtappar sem myndu loka fyrir allt loftflæði um lungun mín. Það eru núna komin þrjú ár síðan ég hræddist súrefnismettunarmæla því ég mettaði aldrei nóg. Þegar ég var loksins komin inn á legudeild og hætt að þurfa vera stanslaust undir vökulum augum hjúkrunarfræðimenntaðs fólks. Þá blöskraði Ásgeiri hvað legudeildin var ,,fátæklega” tækjum búin svo hann setti bara súrefnismettunarmæli á tánna á mér og hafði hann þar á mér allann tímann meðan ég svaf. Í dag brosi ég og finnst mér ég vera ákaflega lukkuleg með að vera svona mikið elskuð. Þetta er hálf broslegt því í dag er ég laus við öndunarvélina, súrefniskútinn og ég get hóstað og ræskt mig. Ég get örugglega verið nokkuð klár á því að ég er hætt að vera hrædd við súrefnismettunarmæla!