Day dreaming 

7
Jacket from massimo dutti, jeans: Only, Tshirt from F21, belt and bag: Guess 

Eftir svona langa sólríka daga eins og seinustu vikur eru að mestu búnar að vera þá finnst mér ég vera að gera eitthvað af mér með því að viðurkenna að nú hefur tilhlökkun mín til haustsins aukist til muna, enda eru komin fjögur ár frá því ég var heima yfir allan þennan yndislega tíma. Mér finnst miklu betra þegar æfingarnar eru reglulegar og ég fæ bara að vakna við vekjarann minn á hverjum virkum degi. Maginn minn iðar allur ég hlakka svo til komandi tíma og alls þess góða og skemmtilega sem tíminn mun hafa í för með sér. En þangað til nýt ég síðsumarsins eflaust betur en margir aðrir.

.  .   .

// I feel like I’m doing something wrong by acknowledging how excited I am for the fall while there are still long sunny days here in Iceland, although it has been four years since I’ve been home during this wonderful time. I feel much better when my exercises are regular and I wake up with my alarm clock five days a week. My stomach is buzzing I’m so excited for what is yet to come and all the good and fun time will entail. In the meantime I’ll enjoy the late summer probably more than others. 

Sumardraumur

Nú er sumarfríið mitt alveg að klárast og þá kemst aftur regla hér inná. Undanfarna daga hef ég haldið mér upptekinni við að njóta veðursins og dagsins annað hvort úti eða inni. Uppáhaldsstaðurinn minn er í garðinum mínum og hef ég varla vikið frá honum ég nýt þess svo að liggja þar á milli trjánna, eldliljanna og írisanna með jarðaberja uppskeruna við hliðina á mėr svo ég freistast alltaf í að stelast í nokkur ber vegna þess að ég get ekki að staðist lyktina af þeim svo ég er þarna yfirleitt smjattandi á nokkrum jarðaberjum. Lyktin af þeim leikur um þennan draumkennda hluta garðsins svo ég ligg með hana í nefinu á meðan ég nýt sólarinnar og hlusta á þytinn í laufinu, ég heyri líka í öldunum í sjónum og nýt þess að hlusta á steinana sem þeysast til í flæðamálinu. Ég er búin að njóta þess svo afskaplega að vera í smá sumarfríi. 

Milestone of the week 

Svona á sunnudögum er ég farin að þurfa virkilega mikið á æfingum að halda eða alltaf á sunnudögum sakna ég þess að svitna í æfingasalnum fyrst ég hef ekki möguleika á því þá fékk ég mér bara ávexti og labbaði mér á skrifstofuna mína og er núna farin að vinna að svo mörgum mismunandi verkefnum að ég hugsa að ég gleymi mér hér í lengri tíma. Á sunnudögum skrifa ég yfirleitt alltaf hjá mér markmið fyrir komandi viku og eitthvað eitt atvik sem stóð upp úr hjá mér og gerðist i liðinni viku. Ég má til með að deila því með ykkur. Áður en ég fékk áföllin þá var ég nær alltaf úti að hlaupa því mér fannst hugurinn endurnærast svo við það og ég fylltist sömu orku og æfingar gefa mér í dag, og ef það var rigning þá elskaði ég að fara út að hlaupa. Það er svolítið fyndið en ég fylltist nákvæmlega þessum tilfinningum á föstudagsmorgninum þegar ég vildi í fyrsta sinn ganga með stuðning frá mömmu alla leiðina út í bíl og það var rigning, auðvitað eru átökin hjá mér við það að ganga álíka mikil og þegar ég gat hlaupið. Hér eftir mun ég alltaf ganga í bílinn 🙂

. . .

//When Sunday comes around I feel the need to exercise and really miss working out and sweating where I do my training. Since I don’t have the option to go to the training facility on Sundays I decided instead to grab a bowl of fruit and go to my office, where I lose all sense of time as I’m involved in so many different projects at the moment. On Sundays I usually write down my goals for the upcoming week and one incident that stood up for me this past week. I want to share that with you this incident. Before I experienced the strokes I use to go for runs that would clear my mind and I would feel reenergized after, similarly to how I feel once I have completed the exercises I do during the week. If it was raining outside I particularly enjoyed the run. It’s kind of funny to think about it but I experienced the same reenergizing feeling this past Friday morning when it was raining and I walked without the assistance from my mom for the first time all the way to the car. For me today the difficulty of walking to the car is similar to the difficulty when I use to run. Hereafter I will always walk by myself to the car 🙂