Adventures from the past week 

Þessar myndir voru teknar síðasta fimmtudag en sá dagur var vægast sagt dásamlegur. Ég vaknaði við sólina sem var að brjóta sér leið í gegnum gluggatjöldin á glugganum mínum og þegar ég sá það þá varð ég viss um þessi dagur yrði dásamlegur. Ég flýtti mér fram úr og plantaði mér á pallinn okkar og þar borðaði ég morgunmatinn og naut sólarinnar fram á miðja dag eða þar til við mamma ákváðum að fara í bíltúr og við fórum nánast því jafn langt og vegurinn nær hinum megin í firðinum, í glampandi sólskini, við urðum að setja rúðurnar niður hitinn var svo óbærilegur og þá lék ilmurinn af náttúrunni um okkur, ég veit ekki um betri leið til að fagna nefinu sem virkaði ekki í tvö ár, en núna loksins finn ég lykt þannig að ilmurinn af högunum, fjörunni og sjónum var alveg dásamlegur. Við stoppuðum alveg óvart á bakarleiðinni í Holtsfjöru og mamma fór út með myndavél og reyndi að fanga alla fegurðina sem verður og sem magnast svo upp þegar sólin skín svona bjart á heiðbláum himninum og gerir svo litskrúðugt og fínt, ýkir upp alla kátínuna í manni og gerir allt svo mikið glaðlegra og skemmtilegra. Samspil himins, sjávar, fjalla og hvíta fjörusandsins verður magnað. Því gefur það auga leið að ég gat ekki neitað þegar mamma spurði hvort ég vildi prufa að ganga í mjúkum sandinum, ég bjóst ekki við að geta það, en svo gat ég loksins aftur fundið þegar ég gekk í sandinum hve töfrandi tilfinning það er að vera frjáls og ég fyllist einhverskonar stórkostlegri tilfinningu þegar ég var í fjörunni, og ég sem var viss um að ég myndi aldrei geta gengið í sandi aftur!
Vonandi var vikan ykkar góð og ég vona að seinustu dagar ágústmánaðar og byrjun september fari vel með ykkur 🙂

.   .   .

// These pictures were taken last Thursday, but that day was nothing but wonderful to say the least. I woke up by the sun that was peaking through the curtains on my window and when I saw it I was sure that this day would be wonderful. I hurried out of bed and on to our porch where I enjoyed my breakfast and the sun until midday or until my mom and I decided to go for a car ride and we went almost as far as the road could take us in the glowing sun. We had to put the windows down the heat was unbearable and the aroma of nature was all around us, I don’t know of a better to celebrate my nose that didn’t work for two years, but now I can finally smell and the smell of the fields, the beach and the ocean was wonderful. On our was back home we stopped at Holtsfjöru and my mom went and got the camera and tried to capture all the beauty that magnifies when the sun shines so bright in the pale blue sky making it so colorful and nice, soaking up all the cheerfulness in you and makes everything much happier and fun. The interaction of the sky, the sea, the mountains and the white sand is amazing. Therefore, it makes sense that I couldn’t deny my mom when she asked me if I would like to try and walk in the soft sand, I didn’t expect to be able to do it, but then I could finally feel what a magical feeling it is to be free and by body was filled with excitement when I was at the beach something that I was sure that I would never be able to do again!
I hope that your week was good and that the last few days of August and early September are doing you well 🙂

My life in pictures between strokes

Ég fékk mitt fyrsta heilaáfall 13. nóvember 2015, svo kom annað heilaáfall tíu dögum seinna. Næstu sjö mánuði lifði ég í algjöru hugarhelvíti. Á þessum tíma fannst mér þetta vera óyfirstíganlega ósanngjarnt og mér fannst það nánast því vera óhugsandi að einhver gæti verið svona óheppinn. Ég sem hafði alla tíð verið káta og glaða stelpan svo á einni nóttu umturnaðist sú sjálfsmynd og ég varð að lífshræddri, óöruggri, sígrenjandi, hrikalega óhamingjusamri stelpu sem átti alltaf von á því versta. Ég var sífellt að ögra sjálfri mér og öllum þeim sem stóðu mér næst, en sem betur fer fékk þetta ástand ekki að vara nema í fimm mánuði því þá fékk ég risastóru heilablæðinguna sem tók svo endalaust mikið frá mér en hún bjargaði brotinni sjálfsmynd minni og hleypti mér aftur á þann góða stað sem ég hef alltaf verið á.

Mig langaði að sýna ykkur myndir af mér sem ég tók þessa sjö mánuði sem þessi gífurlega hræðsla, feluleikurinn og óhamingjan einkenndu líf mitt.

BROSIÐ HYLUR SVO ÓTRÚLEGA MARGT!

Frekar uppgefinn sjúklingur

Ég man hvað ég óskaði þess heitt að ég þyrfti aldrei framar að koma nálægt þessari stofnun en svo mánuði seinna fékk ég stóru blæðinguna

Einhent afgreiðsludama í Kaupmanninum á Ísafirði


Sjómannadagurinn 2015, bara nokkrum dögum áður en ég fékk stóra áfallið


Fyrsta skipti sem ég lagði í stigalabb eftir fyrstu tvö áföllin


Að eiga þennan kall og hafa þennan faðm að leita í sáu til þessað ég kæmist í gegnum þennan tíma


Ásgeir lærði að flétta hárið  á einhentri kærustunni sinni

 

Það var gaman að skila hjólastólnum það gerði mig hamingjusama


Þessi skotta var besti sjúkraþjálfinn


Við vorum orðin þreytt á þessu sjúkrahúslífi


Ég æfði mig endalaust þessa mánuði

Ég var alltaf að ögra mér!


Æfa,æfa,æfa


Mr important fléttaði einhentu kærustuna og blaðraði í símann í leiðinni!


Það er ekki til sú búð sem ég naut mín meira að vinna og vera í en Kaupmaðurinn



Svona var útlitið á mér á morgnanna eftir þessar erfiðu nætur sem liðu áfram í óstöðvandi grát


Að hugsa sér að ég hafi í alvöru skammast mín fyrir skakkt andlit!


Ég var alltaf með höndina í raförvun. Ég hætti ekki að ögra mér


Þessi mynd lýsir því hvernig mér leið þennan tíma


Ég nýt þess að ögra mér!

New from top to toe 

Mér finnst fátt skemmtilegra en að skoða mér föt á internetinu og einstaka sinnum leiðir það til þess að nokkur þeirra enda óvart í körfunni minni og birtast svo alveg óvart heima hjá mér. Ég reyni samt sem áður alltaf að vera skynsöm í öllum kaupum því nískupúkinn sem eltir mig út um allt passar upp á að ég eyði ekki peningum í algjöran óþarfa. Af þeirri ástæðu liggur það nú alveg ljóst fyrir að ég gat ekki látið nokkurn mann sjá mig í gömlu íþróttafötunum, eða kannski ekki alveg, ég mæti allavega sjúklega montin og ótrúlega ánægð með mig í nýju frá toppi til táar í æfingar á morgun!
.   .   .
//I love looking at clothes on the internet and every once in a while they accidentally end up in my cart and accidentally get delivered to my home. However, I try to be sensible about my purchases because the cheapskate that follows me every day makes sure I don’t spend money on something unnecessary. That’s why it’s absolutely clear that I can’t let anyone see me in my old sportswear, or maybe not completely, at least I’m showing up incredibly proud to my trainings tomorrow, wearing everything new from top to toe!