Litlu sigrarnir í ágúst

Ágúst er greinilega mánuðurinn sem kemur með stóru sigrana og sýnir mér að ég megi aldrei nokkurntímann svo mikið sem íhuga það að gefast upp. Lífið er bölvaður barningur á mismunandi sviðum fyrir okkur öll.. Ég er svo gífurlega lánsöm að vera elskuð og pössuð af þeim allra besta unnusta sem hugsast getur. Fólkið sem stendur mér næst leggur sig allt fram um að geta á hverju degi borið mig uppi á einhverju því mýksta og þægilegasta skýi sem til er og þá fæ ég að dansa með fólkinu sem ég elska svo undur heitt, umvafin allri þeirri ást, kærleik og væntumþykju sem nokkur getur ímyndað sér, föðmuð af þessum óstöðvandi og gífurlega skemmtilega hlátri sem er allsstaðar í kringum mig. Ég er svo heppin. Þó líkamleg heilsa sé ekki upp á marga fiska þá dreymir mig stórt og ég fæ að stefna huganum í þær allra hæðstu hæðir.

Mér finnast það vera hrein og klár forréttindi að fá að átta sig á því að við erum öll okkar eigin skipstjórar og ráðum því hvernig við tökum á hlutunum. Ég reyni alltaf að sigla í birtunni og logninu en ef illviðrið gómar mig þá er ég fljót að koma mér úr því. Ég sigli nefnilega mínum bát og veiði einungis sigrana upp úr fljóti lífsins, þeir gleðja sjóarann síkáta (mig) alltaf jafn mikið sama þó sumir þeirra séu alveg agnarpínu litlir, flestir eru svolítið stærri og svo þá koma alltaf inn á milli þessir risa-stóru. Tilfinningin sem hríslast um mig alla við að draga þessa risa stóru inn er einhver sú stórskemmtilegasta samansafn af tilfinningum sem ég þekki, það er einhverskonar blanda af eftirvæntingu, fögnuði, ótrúleg gleði, ólýsanleg ánægja og þegar ég er orðin nokkuð fullviss að sigurinn sé unninn þá byrja ég að hlæja og grenja til skiptis.

Það er mér svo mikil og innileg ánægja sem ég fyllist þegar ég skrifa þessi orð því ágúst sigurinn er stór og breytir öllum áherslum í þeirri þjálfun sem ég stunda.

Í seinustu viku fór ég bara tvisvar og hitti þjálfarana mína og fékk að ganga og taka á undir þeirra verndarvæng og leiðsögn. Ég er svo ótrúlega heppin með þjálfara, þær passa að ég gangi ekki fram af mér en þær leyfa mér alltaf að gera mitt albesta og stundum þá fæ ég að gera jafnvel örlítið meira og reyna að gera aðeins betur. Þetta er þrjóskupúkinn sem bæði eltir mig og talar í mér og skipar mér að gera mitt allra besta og í það minnsta reyna að áorka miklu meira. Þökk sé honum þá stundum kemur árangurinn í stökkum.

Í sumar þá hafa nokkrir pínu-agnar-smái sigrar unnist í göngunni. Fyrsti agnarsmái ,,sigurinn” ef sigur má kalla, sem ,,vannst” var sá að ég endanlega gafst upp á því að nota göngugrind til að styðja mig í göngunni, mér fannst sem hún væri bara fyrir mér og gerði ekki annað en að hefta mig. Ég gat ekki ráðið skreflengdinni, ef ég vogaði mér að vera skrefstór þá kostaði það mig nokkra slæma og ljóta marbletti á fæturna mína. Eins truflaði það mig alveg óskaplega að hafa báðar hendurnar fastar til að stýra grindinni, svo ofan á þetta allt þá finnst mér hún bara vera afskaplega ljót, hún skyggir á mig og fötin sem ég klæðist fá ekki að njóta sín jafn mikið og ég vil að þau geri. Þetta hentar mér allavega ekki akkúrat núna kannski þroskast ég upp í það að geta gengið með/við göngugrind.

Ég kasta göngugrindinni fegin frá mér og byrja að ganga á milli þjálfarans og svo gríp ég í handrið með vinstri hendi. Þannig geng ég góðann spotta, ég æfi gönguna þannig alveg sama hvort sem ég geng á jafnsléttu, upp brekku eða niður brekku.

Í seinustu viku þá fann ég fyrir einhverri aukinni innspýtingu af þeim almesta krafti sem mig óraði ekki fyrir að ég væri svo heppin að geta búið yfir. Ég var að ganga niður brekku og allt í einu þá stoppa ég og bið þjálfarann minn að sleppa mér því ég ætlaði að athuga hvort ég gæti haldið jafnvægi einungis með því að halda í handriðið og reyna að stíga skref. Þjálfarinn minn var treg til að fá sig til að þora að treysta mér en hún gerði það á endanum og ég tók þrjú skref þar sem eini stuðningurinn sem ég hafði var einungis vinstri höndin á handriðinu! Í næsta tíma tók ég TÓLF skref þar sem ég gekk upp brekkuna og studdi mig einungis við handrið!

Ef þið fylgið mér á instagram þá sáuð þið eflaust storýin hjá mér þegar þetta átti sér stað. Ég er alveg fullviss um að þessi aukni ágúst kraftur sem ég hef fyllst á undanförnum þremur árum komi frá öllum þeim aukna krafti sem Reykjavíkurmaraþonið árið 2015 veitti mér, ég er viss um að ég búi að þeim krafti út allt lífið mitt!

Reykjavíkur maraþonið 2015

Ég var ósköp venjuleg 21 árs gömul stelpa þegar ég fékk mína fyrstu heilablæðingu, hún var svo lítil að mér fannst varla ástæða til að mamma og pabbi gerðu sér ferð suður það var ekkert að mér. Höggið kom svo tíu dögum seinna þegar ég fékk blóðtappa sem olli því að ég missti allan kraft hægra megin í líkamanum. Ég lifði næstu 7 mánuði í kvíðamóðu, dansandi taugaveiklaðan og óttafullan dans við lífið. Þá fékk ég aðra heilablæðingu, hún var svo stór að það þótti undur að ég vaknaði eftir aðgerðina, þó það væri reyndar rúmum sólarhring of seint, þá gat ég bara hreyft annað augað, en ég gat þó hreyft annað augað. Vikurnar í kjölfarið voru erfiðar, líf mitt hékk á bláþræði. Tíu vikum eftir að ég fékk áfallið þá var Reykjavíkur maraþonið þar var ótrúlegur samhugur og velvilji. Ég fann allan kraftinn og þetta veitti mér endalausan styrk til að takast á við framhaldið. Í kjölfarið fóru kraftaverkin að gerast. Ég er svo innilega þakklát öllum sem hlupu fyrir Styrktarsjóð Katrínar Bjarkar og öllum sem hétu á hlauparana, það var gífurlegur fjöldi fólks, sem skilaði sjóðnum í fyrsta sæti yfir félög sem styrktu einstaklinga, en þetta er ekki keppni heldur er það hugurinn sem gildir. Árangurinn var ótrúlegur og eftir Reykjavíkur maraþonið fóru vöðvarnir mínir að vakna og ég er sannfærð um að krafturinn sem þið veittuð mér hafi haft mikið að segja í því. Þó mínu maraþoni sé hvergi nærri lokið mun styrkurinn sem þið hafið gefið mér nýtast mér út það allt. Reykjavíkur maraþonið gerði kraftaverk fyrir mig, og þegar ég verð orðin nógu kraftmikil ætla ég að hlaupa og láta gott af mér leiða og þá vonandi gera kraftaverk rétt eins og gert var fyrir mig. Ég er svo innilega þakklát!

Þessi bolur veitir mér kraft! ❤

Það sem ég ætla að gera í ágúst

Ég hef alltaf átt í virkilega skrítnu sambandi við ágústmánuð þar sem ég hef iðulega fyllst ónotum og orðið að stórum stresshnúti eftir því sem líður á þennan mánuð. En eftir að mér var kippt úr þessu óvenjulega en samt svo alltof algenga hversdagslífi þá hafa seinustu þrír ágústmánuðir verið mér sem gjörbreytir. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað það er í alvörunni mikil forréttindi að fá loksins að taka á móti ágústmánuði laus við allt stress og ég get sagt það full stolts að ég tek á móti þessum mánuði algerlega kvíðalaus. Þetta sumarið hef ég verið á haus í svo stóru og miklu verkefni þar af leiðandi bitnar það á blogginu þegar það er eitthvað annað sem á hug minn og hjarta. Á meðan ég er í fríi frá öllu mínu daglega amstri og æfingum þá reyni ég að nýta allann þann auða tíma sem ég hef til að taka til í mínu daglega lífi og reyna að koma í vana nýjum hlutum. Hér koma punktar sem ég hef til hliðsjónar og ég ætla mér að láta þá fylgja mér út árið.

Síðan ég kom sumarfríinu mínu í rútínu þá er ég mætt á skrifstofuna mína og byrjuð að vinna klukkan átta. Ég kann vel við það, mér finnst ég ná að gera miklu meira úr deginum þegar ég byrja að vinna klukkan átta.

Ég finn hvað ég verð mikið afkastameiri ef það fyrsta sem ég geri þegar ég sest á skrifstofuna mína á morgnanna er að finna tvö eða þrjú verkefni sem ég ætla að leggja aðaláherslu á þann daginn, þá get ég raðað þeim niður í tíma- og áhersluröð með öllum hinum verkefnum.

Dagarnir verða svo miklu auðveldari og skemmtilegri ef brosið er mitt leiðarljós í gegnum þá!

Ég á það til að missa aðeins móðinn þegar allt mitt hversdagslega líf stöðvast í sumarfríum. En ég ætla aldrei að missa móðinn og gefast upp þó það sé stundum svolítið freistandi að klæðast bara náttfötum á nóttunni og líka allan liðlangan daginn, liggja svo bara upp í rúmi og lesa. Þegar ég er í þessu hugarástandi þá geta allir athafnir sem reynast mér erfiðar orðið hreinlega ógerlegar í huganum á mér, en þá þarf ég bara að muna að ég get allt þó það taki langan tíma og sé mér erfitt. Ég GET, ÆTLA og SKAL!

Ég ætla að klæðast spelkum og skóm alla daga. Það hvetur mig til að ganga á milli staða þegar ég er svona mikið heima.

Ég þarf að minna sjálfa mig á að reyna fyrst að segja það sem ég vil segja áður en ég stafa það.

Gleðin gefur svo mikið af sér. Ég ætla að láta gleðina vera öllu yfirsterkara svo ég taki á móti áskorunum með brosi á vör þá get ég gert mitt albesta til að ég geti verið stolt og ánægð með sjálfan mig.

Þegar ég vakna þá finnst mér ég sjaldan byrja dagana betur en þegar ég kem huganum fljótlega í það að hugsa jákvæðar og uppbyggjandi hugsanir um bæði mig og verkefni dagsins, þá líða dagarnir miklu auðveldar.

Njóta sumarfrísins og eyða sem mestum tíma með vinum mínum og fjölskyldu.

Borða á fyrirfram ákveðnum tímum. Ég verð aldrei svöng svo ég ætla að prufa borða eftir klukku!