Milestone of the week 

Svona á sunnudögum er ég farin að þurfa virkilega mikið á æfingum að halda eða alltaf á sunnudögum sakna ég þess að svitna í æfingasalnum fyrst ég hef ekki möguleika á því þá fékk ég mér bara ávexti og labbaði mér á skrifstofuna mína og er núna farin að vinna að svo mörgum mismunandi verkefnum að ég hugsa að ég gleymi mér hér í lengri tíma. Á sunnudögum skrifa ég yfirleitt alltaf hjá mér markmið fyrir komandi viku og eitthvað eitt atvik sem stóð upp úr hjá mér og gerðist i liðinni viku. Ég má til með að deila því með ykkur. Áður en ég fékk áföllin þá var ég nær alltaf úti að hlaupa því mér fannst hugurinn endurnærast svo við það og ég fylltist sömu orku og æfingar gefa mér í dag, og ef það var rigning þá elskaði ég að fara út að hlaupa. Það er svolítið fyndið en ég fylltist nákvæmlega þessum tilfinningum á föstudagsmorgninum þegar ég vildi í fyrsta sinn ganga með stuðning frá mömmu alla leiðina út í bíl og það var rigning, auðvitað eru átökin hjá mér við það að ganga álíka mikil og þegar ég gat hlaupið. Hér eftir mun ég alltaf ganga í bílinn 🙂

. . .

//When Sunday comes around I feel the need to exercise and really miss working out and sweating where I do my training. Since I don’t have the option to go to the training facility on Sundays I decided instead to grab a bowl of fruit and go to my office, where I lose all sense of time as I’m involved in so many different projects at the moment. On Sundays I usually write down my goals for the upcoming week and one incident that stood up for me this past week. I want to share that with you this incident. Before I experienced the strokes I use to go for runs that would clear my mind and I would feel reenergized after, similarly to how I feel once I have completed the exercises I do during the week. If it was raining outside I particularly enjoyed the run. It’s kind of funny to think about it but I experienced the same reenergizing feeling this past Friday morning when it was raining and I walked without the assistance from my mom for the first time all the way to the car. For me today the difficulty of walking to the car is similar to the difficulty when I use to run. Hereafter I will always walk by myself to the car 🙂

Redemption 

Ég er fyrst núna að koma mér í gang aftur eftir hálf slappar vikur, núna þá er krafturinn að koma aftur og ég ætla mér að halda svo fast í ann héðan í frá svo ég missi ekki aftur tökin á honum. Það er svo mikið líkara mér að vakna hvern morgun yfirfull af krafti til að takast á við verkefni dagsins og í þessari viku er ég búin að koma sjálfri mér svo mikið á óvart og á hverju kvöldi farið að sofa öll undirlögð í harðsperrum og dauðþreytt, en alltaf þegar ég finn fyrir þessu tvennu þá verð ég að hinni hamingjusömustu manneskju í heimi, það gleður mig svo mikið að finna að vöðvarnir eru að endurheimta kraftinn sem áður bjó í þeim. Fyrir nákvæmlega tveimur árum gat ég bara hreyft augun en í dag sit ég á skrifstofunni minni og skrifa þessi orð með vinstri hendi á lyklaborðinu. Ég er svo yfir mig hamingjusöm því mér finnst ég vera svo endalaust heppin að fá að eiga möguleika á því að finna þessar breytingar. Mér finnst það svo góð tilfinning og það eru náttúrulega bara forréttindi og kannski pínu heimska að þrátt fyrir allt sem á undan er gengið þá þykist ég vera viss um að ég sé heppin en það er þá bara heimska sem ég kýs að fara eftir. Eigið yndislegan dag ❤

. . .

//Finally I’m getting my energy back after a few not so good weeks and I’m going to make sure not to let it slip away from me again. I feel like myself again, waking up every morning full of energy, ready to face the day’s challenges. I continue to surprise myself, this week I’ve gone to bed feeling so sore and exhausted, but these feelings make me the happiest person alive, I get so happy to feel my muscles redeeming their strength. Exactly two years ago I was only able to move my eyes but today I am sitting in my office writing this blog with my left hand on the keyboard. I feel so overwhelmed of joy to have the opportunity to feel these changes and progress in my body. It may sound stupid but even though everything I have been through I feel so privileged to experience this joy, and that is what I choose to live by. 

Have a wonderful day ❤

Það sem ég ætla að gera í mars

Þá er mars runninn upp, afmælismánuðurinn minn. Ég held að tíminn frá jólum að afmælinu mínu sé alltaf að styttast, svo sé bara mars bara allt í einu kominn. Mars minnir okkur á að vetur konungur sé hérna enn þó hann hafi legið í hálfgerðum dvala hingað til svo þarf hann ekki að gera annað en að berja hnefanum í borðið og þá fennir allt í bólakaf. Við skríðum inn í marsmánuð með hvíta jörð og sól á himni. Mér finnst landslagið og birtan stíga undraverðan dans saman, ef ég gæti þá myndi ég gleyma mér úti við að mynda og reyna að fanga þessa fegurð.

Við ætlum að búa til notalegt vinnurými handa mér og í mars ætla ég að velja lit og mála allt holið frammi.

Eins þarf ég að kaupa skrifborð og skrifborðsstól.

Mig langar að vera duglegri við að prófa mig áfram með nýjar uppskriftir og deila þeim bestu hér með ykkur.

Eftir þessa Reykjavíkurferð hef ég enga afsökun að ganga ekki mikið meira og í mars ætla ég mér að gera það.

Ögra mér meira, ég hef aldrei verið týpan sem gerir ekki hlutina vegna þess að þeir eru mér erfiðir, ég geri hlutina af því þeir eru mér erfiðir, þannig verða þeir léttari.

Ég ætla að leggja mikla áherslu á allar æfingar.

Ég þarf að passa mig á því að lokast ekki inni í fallega húsinu okkar, í mars ætla ég í göngutúra.

Mig langar líka að panta mér miða í leikhús, það gekk svo ljómandi vel seinast að mig langar aftur, helst með góðri vinkonu.

Mig langar að gera mér einhvern dagamun útaf afmælinu mínu.

Með hækkandi sól er svo gaman að láta sér hlakka til vorsins og sumarsins.