Fleiri stórir sigrar í febrúar!

Áður en ég veiktist þá lagði ég mikla áherslu og ég gerði mitt allra besta í að rækta bæði líkama og sál af heilbrigði og gera það eins vel og ég gæti. Ég naut mín aldrei betur en þegar ég var hlaupandi um Ægissíðuna eða út fallega fjörðinn minn andandi að mér þessu tæra, hreina og góða sjávarlofti, þetta gerði ég alltaf þrisvar í viku mér var alveg sama hvernig viðraði. Auðvitað var best að fara út í fallegt sumarveður þá fékk ég endalaust úthald og á þannig dögum kom ég mér ekki heim þá var ég bókstaflega óstöðvandi á hlaupunum ég naut náttúrunnar á einhvern allt annan og betri hátt en ég sé hana út um bílrúðuna. Lyktin af bæði náttunni og hafinu verður aldrei betri en þegar nef á hlaupum dregur að sér andann af þessum ilmi, það komast engin hlaup nálægt sumarútihlaupum. Ég naut mín líka svo vel í rigningu og jafnvel snjókomu og slyddu þá labbaði ég bara í hálkunni og snjónum, stundum barðist ég um í snjógalla og ég rétt komst út á götuna við heimilið mitt þá hnoðaði ég mér bara snjóbolta og kom inn miklu kátari en þegar ég fór út, þá var takmarkinu náð. Svo kom ég inn og gerði maga- og bak-æfingar, teygði og naut mín svo í að planka í góðann tíma.

Eftir þessi áföll núna hef ég saknað þessara hreyfinga svo sárt og ég get bókstaflega ekki beðið eftir jafnvæginu og þessum styrk sem ég þarf á að halda í svona ævintýri. En núna eru æfingarnar mínar alltaf að verða líkari og líkari mér. Ég byrja núna hvern æfingatíma á því að ganga með þjálfaranum mínum í göngugrind sem ég hélt að ég myndi aldrei fást til að standa jafn montin við og ég raunverulega er. Fyrst þegar ég fór að ganga þá var ég sett í mun hærri og eldri göngugrindur og ég man hversu ógeðslega erfitt það var að ganga í þeim, þær jafnvel voru höktandi og óstýrandi helvíti. Eftir hvern tíma endaði ég hágrátandi og að lokum gerði ég samkomulag við sjálfan mig, ég lofaði mér því að ég skildi aldrei nokkurn tímann koma til með að ganga við göngugrind aftur. Án þess að láta mig vita pantaði þjálfarinn minn göngugrind fyrir mig, hún lítur allt öðruvísi út en hinar sem reyndust mér svo illa. Ég tók mér heila tvo mánuði í það að horfa á hana og sættast við hana.

Svo á fyrstu æfingunni á nýju ári sættist ég á að byrja að æfa með hana. Í byrjun febrúar var þetta strax orðið mér svo auðvelt að ég þorði að ganga með göngugrindina bæði upp og niður brekku! Það tók hrikalega á og þetta var mér virkilega erfitt, ég fylltist sömu tilfinningu og ég var vön að fyllast á hlaupunum, núna var ég bara að erfiða í gjörbreyttum aðstæðum.

Síðan gekk ég inn á bekk og gerði þar hinar ýmsu styrktaræfingar og endaði svo á því að rúlla mér yfir á magann og lyfti mér upp á olnbogana. Ég fann þá hvað styrkurinn í hnakkanum var orðinn gjörbreyttur, ég trúði því varla en ég hélt höfðinu frá bekknum svo ég þorði að láta reyna á það að prufa að lyfta mér upp á tærnar, og það tókst! Þannig að núna planka ég nánast í hverjum tíma og það gleður mig alltaf jafn mikið.

Á þessum þorrablótstíma sem febrúar er, þá var ég löngu búin að ákveða að ég myndi aldrei framar taka þátt í þessu og fara á Stútung sem er stóra þorrablótið í Önundarfirði. Mér fannst sem ég myndi bara gera lítið úr sjálfri mér ef ég mætti þangað sitjandi í hjólastól og talandi á þetta helvítis stafaspjald. En um áramótin setti ég mér áramótaheit um að hætta að vera feimin svo ég fór á Stútung og var þar á meðal hátt í 300 manns sitjandi í hjólastólnum mínum og ég blaðraði við alla þá sem þorðu að lesa af stafaspjaldinu mínu og ég fór meira segja út á dansgólfið og dansaði þar við vinkonu mína. Núna er ég svo yfir mig kjaftfull af þakklæti og svo finnst mér ég alveg mega vera stolt af sjálfri mér!

Litlu sigrarnir í Janúar

Frá því ég var lítil hef ég alltaf getað verið ákaflega ánægð og stolt af sjálfri mér. Við þessi þrjú áföll óttaðist ég að þessi eiginleiki sem skiptir mig svo afar miklu máli hefði horfið og myndi örugglega aldrei sýna sig aftur í mínum karakter. Ég stóð mig jafnvel að því að vera að hugsa hugsanir í þessum dúr; hver getur svo sem verið ánægður og stoltur af sjálfum sér og verið svona bæklaður eins og ég er enn sem komið er. Ég hef ekki einu sinni örlitla stjórn yfir þeim vöðvum sem ég hafði áður en ég veiktist en samt er ég yfirleitt alltaf svona glöð. Ég trúi því statt og stöðugt að ég sé heppnasta manneskja sem til er í þessum heimi. Mér finnst að öllum eigi að finnast það um sjálfan sig, ,,af hverju segir þú það” er eflaust svarið sem ég fengi og ég svara því ,,AF ÞVÍ AÐ ÞÚ ERT ÞÚ!” Frá því vöðvarnir í andlitinu fóru að svara mér þá hef ég reynt að muna eftir því á hverjum morgni að brosa og hugsa ,,Vá hvað ég er heppin!” Að eiga dag sem er svo stútfullur af tækifærum er svolítið annað en þegar ég lá á gjörgæslunni, þar vaknaði ég bara og ég gat ekki brosað en ég ímyndaði mér að ég gæti kallað fram bros og sagði við sjálfan mig ,,í dag ætla ég mér að halda fast í lífið”, þó það hafi oft staðið tæpt þá hafa verkefnin mín yfir daginn bara aukist og í dag hugsa ég oft bara ,,Í dag ætla ég mér að gera mitt allra besta!” Ég trúi því að með rétta hugarfarinu og með gleðina að vopni komist ég lengra!

Hreyfa öklana

Það er eiginlega fáránlega stutt ssíðan þeir hreyfðust ekki og þó þeir hlýða mér núna þá veit ég að það eru margir sigrar sem ég á eftir að sigra þangað til ég verð ánægð. Næsta ökla markmið er að ég þarf verulega að bæta stöðugleikann í kringum öklana. Ef þið eruð með mig á instagram (@katrinbjorkgudjons) þá sýni ég það oft þar í story það sem betur má fara.

Ég get farið ofan í baðkar!!

Þið getið ekki ímyndað ykkur gleðina sem það veitir mér að loksins eftir rúmlega tvö og hálft ár hafi ÉG loksins í alvöru möguleika á því að sjóða mig ofan í brennandi heitu baði!

Jólasigurinn

Ég sigraðist virkilega stórt á sjálfri mér á þriðjudagskvöldið, ég fór á mína fyrstu jólatónleika síðan ég veiktist. Þá fyrstu í þrjú ár og mikið var það nú gott að gleyma sér í tónaflóðinu og þetta var svo einstaklega náttúrulegt fyrir mig. Áður en heilaáföllin fóru að ónáða mig þá var desember sá mánuður sem ég var hvað mest upptekin allt árið. Bæði var ég í prófum og svo var ég að syngja á gífurlegum fjölda af skemmtilegum jólatónleikum. Mér finnst ég hafa verið svo ólýsanlega heppin að hafa fengið að kynnast og tileinka mér tónlistargleði því hún hreinlega bjargar mér þá daga sem þetta verkefni mitt í lífinu virðist mér óyfirstíganlegt. Þá er svo gott að eiga í alvöru stað sem rekur alla svartsýni burt og boðar frekar bjartsýni, gleði og hóflega af smá vitleysu. Fyrir ári síðan kom það ekki til greina að ég færi á nokkra tónleika og leyfði fólki að sjá mig. Í dag nýt ég mín í athyglinni og ég vona yfirleitt alltaf að ég hitti sem flesta. Eins og á þriðjudagskvöldið þá hitti ég svo marga og ég naut þess svo innilega og meira að segja svo miklu meira en ég hafði þorað að vona. Þetta kvöld varð því sem draumi líkast. Þetta voru bæði stórskemmtilegir og fallegir tónleikar og síðan varð stemmingin svo létt að ég var þurrkandi tárin af hlátri. Bæði falleg og svo undur skemmtileg stund hjá Eyþóri Inga og gamla kórnum mínum, Sunnukórnum!