Ég var tveggja og hálfs árs og man ekki neitt

Í dag eru 24 ár frá því sá atburður sem mótaði mig hvað mest átti sér stað.

Ég var tveggja og hálfs árs þegar við fjölskyldan lentum í snjóflóðinu á Flateyri. Sem betur fer hafði pabbi byggt svo sterkt hús að efri hæðin flaut ofan á flóðinu og við komumst öll lífs af. Við misstum allt veraldlegt en við höfðum hvort annað og það skiptir mig mestu máli.

Ég var tveggja og hálfs þegar ég lenti í atburði sem ég man ekkert eftir en hann hafði áhrif á hugsunarhátt minn fyrir lífstíð. Ég man eftir þegar ég lék mér á grunninum á húsinu mínu, ég man eftir óörygginu, hræðslunni, óréttlætinu og sorginni sem ég fylltist og skynjaði í kringum mig þegar ég skammaði snjóinn og ég man hvernig hugur minn þroskaðist og ég gekk ekki að morgundeginum vísum.

Ég hef oft verið spurð að því hvort ég líti ekki öðruvísi á lífið eftir heilaáföllin þrjú, svarið er nei, ég var tveggja og hálfs árs þegar hugur minn tók í fyrsta skipti út ótímabæran þroska. Sem lítið barn í blóma lífsins náði ég í gegnum þessa hræðilegu og miklu sorg að halda í blómstrið með ör á sálu minni og skilning á lífinu sem ég vona að ekkert tveggja og hálfs árs gamalt barn þurfi að fá, svona er lífið í hnotskurn og það eina sem ég get gert er að njóta hvers dags sem mér er gefinn.

Okkur fjölskyldunni fannst ósanngjarnt að náttúran gæti rekið okkur frá Flateyri, þannig við þrjóskuðumst við og pabbi byggði aðra höll fyrir okkur á Flateyri. Í dag er hugurinn heima og hjá öllum sem misstu svo mikið. Ég kveiki á kertum og læt hugann reika um liðna tíð.

Sumarið er tíminn!

Mér þykir enginn tími jafn ómótstæðilegur og sumartíminn. Staða sólarinnar hefur greinilega svo gífurleg áhrif á mig. Ég leyfi mér yfirleitt að taka nokkra daga þar sem ég fæ algjört sumarfrí en þá reyni ég að hugsa ekkert um vinnuna. Þegar nokkrir þannig dagar hafa liðið þá verð ég óþreyjufull að byrja dagana mína aftur klukkan sex á skrifstofunni að vinna. Mér finnst gott að hafa gróft dagsplan og mitt lítur út einhvern veginn svona:

06.00 – 11.00: Vinna

11.00 – 13.00: Æfingar

13.00 – 18.00: Vinna

Til að koma mér í gírinn svo ég komist inní þessa rútínu og ég nái að halda henni, þá á ég þrjú ráð sem koma mér alltaf í gírinn og haldast pikkföst í rétta gírnum.

Mér finnst best að byrja á því að gefa mér smá pakka. Oftast vel ég mér einhver falleg íþróttaföt sem veita mér spark í rassinn og þá held ég að ég verði enn tilbúnari til að takast betur á við komandi verkefni. Í ár var það fjólublár síðerma Brandson bolur sem heitir HILDR. HILDR bolirnir hafa verið í svo miklu uppáhaldi hjá mér að ég bara varð að finna mér ástæðu til að eignast alla litina. Síðan fékk ég mér svartar AUÐUR Brandson leggings. Mér þykir svo gott að vera í þeim bæði á meðan ég er bara heima að vinna og svo seinnipartinn eða á dögum þegar ég vil bara vera í kósýgallanum.

Síðan finnst mér nauðsynlegt að leyfa sjálfri mér að njóta þess að vera úti. Mér þykir lang skemmtilegast að reyna á mig og verða útkeyrð á hreyfingu úti. Áður en ég veiktist þá naut ég mín aldrei betur en eftir langa hlaupatúra þar sem ég fékk tíma til að vera ein með sjálfri mér og mæðast, svitna og verða algjörlega uppgefin. En eftir stóra áfallið þá get ég ekki látið mig hverfa svona, þannig að ég set bara tónlist í eyrun og bið mömmu um að styðja mig á meðan ég geng einn hring í kringum húsið. Ég fyllist öll upp af alveg sömu góðu tilfiningunni og hlaupatúrinn var vanur að fylla mig, ég sigrast á sjálfum mér, verð bæði móð og sveitt svo verð ég algjörlega uppgefin eftir þennann hring.

Mínir drauma sumar-morgnar, -dagar og -kvöld eyði ég sitjandi úti í veðurblíðunni að lesa góða bók. Ég veit fátt notalegra en eyða tíma með góðri bók. Í byrjun hvers sumars vel ég mér nokkrar bækur sem ég ætla mér að ná að lesa á komandi mánuðum. Ég valdi mér fjórar bækur sem ég ætla að lesa þetta sumarið, „Glæpur við fæðingu” eftir Trevor Noah. „Olga” höfundur Bernhard Schlink, „Meðleigjandinn” höfundur Berth O’Leary, svo verð ég viðurkenna að ég er einna spenntust fyrir bókinni hennar Jenny Colgan „Sumareldhús Flóru” mér finnst hún Jenny Colgan hafa hingað til skrifað svo skemmtilegar bækur, ég gleymi mér alltaf við lestur á þeim. Ef þið fylgið mér á instagram þá tala ég mikið um bækurnar þar. Þið finnið mig á instagram undir nafninu katrinbjorkgudjons

Ljúfa líf!

Mér finnst ég vera hálf feimin eftir að hafa opinbera mig svona og fá í algjörann bónus þessa gífurlegu athygli. Ég vil náttúrulega að saga mín nái eyrum sem flestra og að sem flestir fari alveg óhræddir í blóðprufu og láti athuga hvort þeir beri þetta gen, og ef svo er þá taka þeir þátt í rannsókninni sem vonandi skilar af sér lyfi. Þá hverfa líkurnar á því að einhver feti í mín spor og þá þarf enginn að lifa lengur í ótta um sjálfan sig eða afkomendur sína því lyfið mun láta afleiðingarnar hverfa.

Ef þið vitið ekki um hvað ég er að tala þá ættuð þið að lesa þetta blogg:

https://katrinbjorkgudjons.com/2019/04/11/stora-leyndarmalid-mitt/

Á seinustu vikum og mánuðum hef ég verið svo heppin að hafa lært að meta þann hugarheim sem bækur senda mann í. Ég hef verið svo heppin að ég hef alltaf átt virkilega auðvelt með lestur en aldrei kunnað að gefa mér tíma til þess að gleyma mér yfir bókum. Svo eftir stóra áfallið þá heyrði ég af bók sem Ingólfur Margeirsson skrifaði og heitir „María”, þar með var bókaormurinn kominn í mig og síðan þá  hef ég verið algjörlega óstöðvandi í bókunum. Í janúar fékk ég sendingu frá Forlaginu og í mars fékk ég svo aðra sendingu frá þeim.

Ég talaði um bókina „Að vetrarlagi” eftir Isabel Allende í þessu bloggi hér:

https://katrinbjorkgudjons.com/2019/03/13/langt-sidan-sidast/

Í sendingunni var meðal annars þessi bók, spennusaga eftir höfundinn Flynn Berry og heitir „Heltekin”. Mér finnst hún vera tilvalin til að taka með sér til sólarlanda. Ég held að hún gæti örugglega verið góður ferðafélagi í fríið. Hún náði mér alveg frá fyrstu síðu en samt á sama tíma átti ég ekkert erfitt með að slíta mig frá henni. Ég hefði vel séð mig með hana að lesa á meðan ég væri að sólbaða mig á einhverri fínni strönd í hita og saltkeimuðu andrúmslofti, eða þar sem ég væri ein í hópi fólks og mig langaði til að koma mér inn í spennandi bókaheim sem ég á samt auðvelt með að koma mér út úr. Þá er „Heltekin” eftir Flynn Berry tilvalin!

Á afmælisdaginn minn í mars var ég svo heppin að ég fékk sendingu frá forlaginu. Í þeirri sendingu var sú besta og sú áhrifamesta bók sem ég hef lesið, á einhvern óviðjafnanlegan hátt snerti hún mig á svo fallegann máta. Hún er skrifuð svo listilega vel um það ljótasta, hryllilegasta og ógeðslegasta mannannaverk sem gerð hafa verið. Þetta er bókin „Húðflúrarinn í Auschwitz” saga Lales og Gitu, skrifuð svo einstaklega vel af Heather Morris. Þessi bók fékk mig til að hlæja og grenja, verða svo stressuð að ég fékk mig ekki til að leggja bókina frá mér, en umfram allt þá skildi þessi saga mig eftir með hlýju og ást í hjartanu.

Bókin fjallar um:

„Húðflúrarinn í Auschwitz segir hjartnæma sögu Lales og Gitu Sokolov sem urðu ástfangin í útrýmingarbúðunum alræmdu árið 1942 og tókst fyrir hálfgert kraftaverk að lifa dvölina af. Þau fundu hvort annað aftur í stríðslok og áttu langa ævi saman. Bókin er byggð á frásögn slóvakíska gyðingsins Lales sem með óbilandi bjartsýni, mannúð, útsjónarsemi og persónutöfrum komst af í hörmulegum aðstæðum og bjargaði mörgum meðbræðra sinna. Nauðugur gegndi hann starfi húðflúrara búðanna og óttinn við að verða dæmdur fyrir samstarf við nasista kom í veg fyrir að hann segði nokkrum manni sögu sína. Heather Morris kynntist Lale 87 ára gömlum á hjúkrunarheimili í Melbourne í Ástralíu. Með þeim skapaðist vinátta og traust sem varð til þess að Lale rauf áratuga langa þögn sína. Saga hans hefur snortið fjölda fólks og Húðflúrarinn í Auschwitz er metsölubók víða um heim.”