Litlu sigrarnir

 

 

Frá því ég loksins vaknaði eftir blæðinguna og aðgerðina þá man ég allt, ég man þegar mamma sagði mér hvað ég hefði gengið í gegnum og ég man eftir rónni og þakklætinu sem ég fylltist þegar hún sagði mér frá þessu, ég varð samstundis svo þakklát að ég skildi hafa lifað þetta af. Ég varð ekki fúl eða reið yfir því að geta bókstaflega ekkert og sú reiði mun aldrei koma. Fyrst einhver varð að lenda í þessu þá er mikið betra að það hafi verið ég en einhver annar, fyrir það fyrsta þá er ég svo heppin að persónuleikinn minn er jafn sterkur og stapíll og fjöllin sem standa af sér öll vonsku veður, ég var slegin niður en ég mun reisa mig við og þá ætla ég mér að vera við öllu varin. Því lífsgleðin og nautnin við að njóta hvers augnabliks og gleðin eru mín vopn og þau munu vera það eins lengi og ég lifi. Á meðan ég reisi mig við þá er ég umvafin því albesta fólki sem fyrirfinnst á þessari jörðu, unnusti minn, stóra ástin í mínu lífi umvefur mig allri þeirri ást og hamingju sem ég þarf á að halda á sama tíma ofdekrar hann mig og er hann mér sá allra besti og skemmtilegasti félagi sem ég gæti látið mig dreyma um að eiga. Fjölskylda mín öll stendur við bakið á mér þá sérstaklega mamma mín og pabbi, systur mínar og yndislegu fjölskyldur þeirra, tengdafjölskylda og vinir sem sjá alltaf um að passa mig og umvefja mig svo innilegri umhyggju sem mér þykir svo vænt um. Mamma mín hefur alltaf verið langbesta mamman í öllum heiminum en núna er hún komin svo langt fyrir ofan lýsanleg mörk hún er bara svo mikið betri en albesta mamman sem fyrirfinnst, hún les huga minn líkt og hann sé hennar eigin svo er hún sú eina sem skilur öll óskýru orðin mín, hún gerir mig bókstaflega að þeirri sem ég er og með hennar hjálp að þeirri sem ég mun verða. Ég er svo óendanlega heppin í lífinu og með allt fólkið í kringum mig.

Ég er nýkomin heim eftir langt stopp í Reykjavík. Þar sigraði ég sko heldur betur sjálfan mig, á svo ólíkan hátt og marga litla en á sama tíma svo stóra og mikilfenglega sigra.

Þegar ég vaknaði eftir stóru heilablæðinguna þá gat ég bara hreyft annað augað og var bundin við öndunarvél. Ekki nokkur manneskja gat leitt hugann að því að þá fór að safnast vökvi bak við hljóðhimnurnar mína, með öllum sínum tilheyrandi verkjum og þessu helvítis suði. Í þrjú ár heyrði ég ekki neitt og ég bara hélt og trúði því í allri minni einlægni og hræðilegu þögn að bifhárin mín hefðu misst alla skynjun og verkirnir væru bara eitthvað sem ég þyrfti að lifa með svo ég sagði ekki nokkrum manni frá þessu, því þannig tekst ég á við mikinn ótta, minnist ekki á það og græt svo bara hljóðlausum tárum í koddann á kvöldin. Svo í sumar fór mig samt að langa að fá mér heyrnartæki. Ég saknaði þess svo að heyra allann venjulegan og hversdagslegan umgang, heyra óminn frá fjölskyldumeðlimum sem baksa um í húsinu og öll umhverfis hljóðin sem berast inn, tifið í klukkunni og ég þráði svo sárt bara að heyra og sáru tárin féllu hljóðlaus á kvöldin þegar ég tók þá afdrifaríku ákvörðun að á morgun skildi ég segja við mömmu ,,Hey! Ég var að pæla í að fá mér heyrnartæki.” Og mikilvægast væri að brosa þegar ég myndi segja þetta því henni mætti aldrei gruna að ég hafi eytt öllum þessum mikla tíma í að loka mig frá öllum og hágrenja. Þegar morgundagurinn loksins kom mörgum dögum eftir þessa örlagaríku nótt þá varð ég að einum risa stórum stresshnút og með tárin í augunum, loksins segi ég þetta við mömmu, og hún bara skellihló og brosti og sagði ,,Hjúkk! Þá get ég loksins lækkað sjónvarpið!”

Þetta var pínulítill persónulegur sigur sem vannst þegar ég fór að hlæja með henni. Allt í einu urðu þessi svo sorglegu sorgartár að stórskemmtilegum gleðitárum. Mamma reyndi og reyndi að finna tíma sem hentaði mér hjá Heyrnar og talmeinastöðinni en það gekk heldur brösuglega svo við ákváðum að ég færi fyrst til háls, nef og eyrnalæknis útaf eyrnaverknum sem hafði verið að plaga mig frá því ég fékk áfallið. Hann leit í eyrun á mér og sagði mér að það væri ekkert skrítið þó ég heyrði bara alls ekki neitt og verkjaði svona rosalega í eyrun, þau væru troðfull af vökva. Ég þurfti því bara rör og núna heyri ég allt! Það er ekkert í heiminum öllum sem getur verið dásamlegra en það að liggja við hliðina á ástinni sinni og geta ekkert sofið því þú ert of upptekin við að hlusta á andardráttinn hjá manneskjunni sem á bæði hjarta þitt og hug þinn allann. Þegar Ásgeir fór í vinnuna þá hlustaði ég bara á fuglana eða á regndropana falla til jarðar með sínum róandi dynkjum. Ég heyri vel í fyrsta sinn í þrjú ár!

Frá því ég fékk áfallið þá var eins og það hefði verið klippt á allar mínar ótal mörgu og pirrandi ofvirku kítlutaugar, mig bara var gjörsamlega hætt að kítla. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað ég var fegin að kítla ekki eftir að hafa kítlað óeðlilega mikið. Það var núna um daginn, sem sagt alveg nýliðinn, einn fallegann haustmorgunn þegar mamma var að hjálpa mér að klæða mig í peysu og þegar hún fór með hendina sína í handakrikann á mér til að ná í peysuna og toga hana niður þá var eins og hún hefði vakið upp af svefni sem ég hafði í sannleika sagt ekkert saknað þessi síhlæjandi og kítlandi fiðrildi sem fara um mig alla þegar einver gerir sig líklegan til að snerta mig í handakrikunum. Ég var fljót að skella höndinni niður og hlæja eins og hinn mesti vitleysingur!

Þegar ég hélt í sigurförina til Reykjavíkur þá játaði ég smá þrá fyrir foreldrum mínum sem hafði blundað í hjarta mínu í lengri tíma. Draumur minn var heldur langþráður og eitthvað sem margir héldu að ég myndi aldrei ná en ég ætlaði mér að ná því. Ég lá inn á stofunni minni á Grensás þegar ég ákvað að eftir nokkur ár þá ætlaði ég mér að koma gangandi inn á Grensás. Síðan þá hefur þetta verið eitt af mínum allra stærstu markmiðum. Núna eru þrjú ár frá því ég lá á Grensás og leyfði mér að dreyma þennan draum. Ég þarf að fara með  reglulegu millibili á Grensás til að hitta lækninn minn og þá fer ég alltaf og heilsa upp á starfsfólkið sem reyndist mér svo vel á þessum erfiðu tímum. Í október heimsókninni fór ég gangandi inn á Grensás og var í augnhæð við alla sem ég hitti!

// A Sweater for Fall and Winter

Samstarf við Kaupmanninn
Sweater from Farmers Market and jeans from Vila 

Þessi dásamlega peysa sem ég er í á þessum myndum var að koma í Kaupmanninn á Ísafirði búðina mína sem ég vann alltaf í á meðan ég gat bæði talað og gengið hjálparlaust. Þau munu samt aldrei losna við mig því ég er iðulega fyrst til að skoða nýju vörurnar sem voru að koma og þessi peysa var rétt nýkomin inn um dyrnar á Kaupmanninum og þá var ég mætt á staðinn og hún endaði ofan í pokanum mínum. Mér finnst þetta vera ekta svona haust og vetrar flík sem er virkilega hlý, mjúk, flott og fín. Ég sé hana alveg fyrir mér að það væri þægilegt að nota hana bæði í vinnu eða skóla þá getur maður auðveldlega haft hana sem fínni flík undir kápu og við gallabuxur en svo sé ég hana líka alveg fyrir mér að nota hana á köldum vetrar kvöldum við leggings og liggjandi upp í sofa með tebolla, horfandi á mynd af því hún er samt svo ótrúlega mjúk og kósý. Þið getið rétt ímyndað ykkur að þessi peysa varð bara að koma með mér heim, svo er hún frá Farmers Market uppáhalds merkinu mínu, ég þekki það svo vel, þar eru bara gæðavörur!

.   .   .

This wonderful sweater, that I’m wearing in those photos, just arrived at my store Kaupmaðurinn in Ísafjörður the store I worked at when I could both talk and walk without assistant. This store will never get rid off me because I’m usually the first one to look at their new arrivals and as soon as this sweater came in I was there and it ended up in my shopping bag. I feel like this is a real fall and winter thing, it is really soft and warm and looks great too. I can vision it would be comfy to wear both at work and at school and you could easily dress up in it under a coat or with jeans or wear it on cold winter nights with leggings snuggling up on the couch with a cup of tea watching a movie. It can be all that because it is so incredible soft and cozy. You can just imagine that this sweater had to be mine. It is also from my favorite brand, Farmers Market, I know they only make quality clothes!

Það sem ég ætla mér að gera í september

Vá það er kominn september, mér finnst tíminn aldrei hafa liðið jafn hratt og hann er að gera akkurat núna en það þýðir bara að það sé gaman. Ég er í fyrsta sinn að taka á móti haustinu í sátt og algjörlega stresslaus, mér finnst það alveg stórkostlegt og ég ætla að njóta þess alveg extra vel og njóta áhyggjuleysisins. Stóru markmið mánaðarins eru náttúrulega þau sömu og alltaf: æfa vel og helst skora á mig í flest öllu sem ég geri. Svo ætla ég að gera allt hvað ég get til að halda mér í svona góðu hugarástandi það eru meiri forréttindi en eflaust nokkur getur ímyndað sér að fá að takast á við lífið á þennan hátt en ekki sem þessi hríðskjálfandi kvíðaklessa sem ég var orðin, og núna ætla ég að njóta þess. Mér finnst ég svo heppin að hafa tækifæri á að verða útkeyrð og ég elska þegar ég finn hvern vöðva verða algjörlega úrvinda af þreytu eftir æfingar. Ég er að æfa mig svo ég geti í framtíðinni tekið á móti öllum árstíðum fótgangandi án allrar aðstoðar og talandi.

Ég ætla að njóta lífsins alveg sérstaklega mikið. Ég ætla að njóta hverrar líðandi stundar, sama hvort ég sé bara ein eða með Ásgeiri, fjölskyldunni minni eða vinum.

Ég þarf að búa til vetrarvinnurútínu og bara rútínu á daglega lífið mitt og æfingarnar svo ég nái að afkasta sem mestu í vetur, þá finnst mér best að byrja nógu snemma svo rútínan verði sem fyrst orðin að vana

Í september ætla ég að fara í gegnum fötin mín og skóna ná í vetrarfötin sem ég setti í geymslu í vor og setja sumarföt í geymslu, þá sé ég svo mikið betur hvort mig vanti eitthvað af fötum fyrir veturinn.

Ég ætla að koma mér í góða rútínu með mig sjálfa, mat, vinnu og félagslíf, ég ætla mér í hverjum mánuði að sigra einhverja svakalega sigra í þessum málum en í september ætla ég bara að láta mér líða vel 

Ég ætla að leggja mig alla fram í æfingum. Ég veit ekkert betra en þegar ég er úrvinda eftir æfingar.

Ég ætla að leggja mig alla fram í að ganga upp og niður stigann allavega eina ferð upp og niður á hverjum degi.

Í september ætla ég að búa til margar dásamlegar stundir með fólkinu mínu og öllum sem mér þykir vænt um.

Í september ætla ég að nota röddina meira og pína talfærin á mér til að hlýða. 

Í sepember ætla ég mér að gera einu sinni á hverjum degi aukaæfingar fyrir lötu vöðvana mína í talfærunum.

Í sepember ætla ég að leggja áherslu á að teygja sérstaklega vel, því ég bara nýt þess svo vel að finna teygjuna líða úr vöðvunum.