Litlu sigrarnir í júní

Ég er svo ofboðslega heppin að hafa alltaf trúað því að ég sé að stefna á draumana mína og vinna að óskunum mínum

Fyrir þremur árum fékk ég þriðja og lang stærsta heilaáfallið. Þá var ég 22 ára og gat bara hreyft annað augað, vöðvarnir misstu allann kraft svo ég lá fyrstu vikurnar í öndunarvél og mínir nánustu gátu ekkert vitað að ég væri í raun og veru með þeim fyrr en það voru liðnar sex vikur frá því ég fékk áfallið en þá kemur talmeinafræðingur og gefur mér málið aftur. Þó það séu bara hljómlausir stafir á blaði þá urðu þeir strax röddin mín. Síðan þá hafa unnist svo endalaust margir sigrar, ég get andað, verið heima en ekki undir stanslausu eftirliti hjúkrunarfólks og lækna á sjúkrahúsi og ég get skrifað niður allar mínar hugsanir. Litlu sigrarnir eru mitt mánaðarlega klapp á bakið bara til að ég missi ekki kjarkinn og hætti að berjast. Mér finnst allir ættu að geta haldið utanum sína sigra sem vinnast á vegferðinni að einhverju takmarki. Litlu sigrarnir hjálpa mér að missa ekki þróttinn á þessari alltof löngu vegferð að takmarkinu,- BATA. Mér finnst þetta allt verða miklu skemmtilegra þegar ég fæ tækifæri til að verða ánægð og monta mig með sigrunum sem unnist hafa nú þegar.

Ég er 25 ára gömul stelpa sem stefni á draumana mína og mér finnst fátt skemmtilegra en að vinna að óskunum og þránum mínum.

Sætta mig við hnappinn

Við stóru heilablæðginuna þá missti ég allan vöðvakraft og því gat ég engu kyngt fyrstu mánuðina eftir áfallið, þar af leiðandi fór ég í pínu litla aðgerð þar sem var gert gat á magann minn og settur lítill hnappur þangað. Ég tala stundum um þetta sem minn neyðarhnapp sem sá til þess að það varð mér mögulegt að innbyrgða allann þann vökva, næringu og lyf sem ég varð að innbyrgða til að eiga einhvern möguleika á því að halda lífi. Í dag nota ég hann einungis fyrir öll þau nauðsynlegu lyf og vökva sem ég þarf á að halda. Í fyrstu þá skammaðist ég mín gífurlega fyrir hann og enginn mátti sjá glitta í hann. Fyrir ári síðan fór ég til útlanda og fór ekki úr sundbolnum þegar ég lá í sólbaði, eftir þessa ferð þá horfði ég á hvíta magann minn og ákvað að núna skildi ég sættast við hann. Það tók mig hálft ár og þá var næsta utanlandsferðin pöntuð og þá ákvað ég að sundbolurinn fengi ekki að koma með og ég keypti mér tvö ný bikiní til að taka með mér út. Svo í byrjun maí fór ég í myndatöku þar sem ég klæddist Brandson íþróttafötum, þá kom það mér satt best að segja pínu á óvart hvað það var raunverulega lítið mál að klæðast bara íþróttatopp við æfingabuxur og allir fá að sjá þennan fína neyðarhnapp sem ég er svo ofboðslega heppin að fá að skarta!

Anda og hósta

Ég man eftir sjálfri mér fyrstu vikurnar eftir að ég loks vaknaði eftir heilablæðinguna og aðgerðina þá var ég fyrstu vikurnar föst við öndunarvél. Svo vöknuðu sem betur fer lungun svona hálfpartinn og ég fór að geta andað með súrefni í nefinu. En súrefnismettunin var stöðugur barningur, þegar ég lá á spítalanum þá komu til mín sjúkraþjálfarar margoft á dag og bönkuðu mig til að reyna að hjálpa mér að losa um slímið til að reyna að sporna við því að það settist í kekki og mynduðust slímtappar sem myndu loka fyrir allt loftflæði um lungun mín. Það eru núna komin þrjú ár síðan ég hræddist súrefnismettunarmæla því ég mettaði aldrei nóg. Þegar ég var loksins komin inn á legudeild og hætt að þurfa vera stanslaust undir vökulum augum hjúkrunarfræðimenntaðs fólks. Þá blöskraði Ásgeiri hvað legudeildin var ,,fátæklega” tækjum búin svo hann setti bara súrefnismettunarmæli á tánna á mér og hafði hann þar á mér allann tímann meðan ég svaf. Í dag brosi ég og finnst mér ég vera ákaflega lukkuleg með að vera svona mikið elskuð. Þetta er hálf broslegt því í dag er ég laus við öndunarvélina, súrefniskútinn og ég get hóstað og ræskt mig. Ég get örugglega verið nokkuð klár á því að ég er hætt að vera hrædd við súrefnismettunarmæla!

Redemption 

Ég er fyrst núna að koma mér í gang aftur eftir hálf slappar vikur, núna þá er krafturinn að koma aftur og ég ætla mér að halda svo fast í ann héðan í frá svo ég missi ekki aftur tökin á honum. Það er svo mikið líkara mér að vakna hvern morgun yfirfull af krafti til að takast á við verkefni dagsins og í þessari viku er ég búin að koma sjálfri mér svo mikið á óvart og á hverju kvöldi farið að sofa öll undirlögð í harðsperrum og dauðþreytt, en alltaf þegar ég finn fyrir þessu tvennu þá verð ég að hinni hamingjusömustu manneskju í heimi, það gleður mig svo mikið að finna að vöðvarnir eru að endurheimta kraftinn sem áður bjó í þeim. Fyrir nákvæmlega tveimur árum gat ég bara hreyft augun en í dag sit ég á skrifstofunni minni og skrifa þessi orð með vinstri hendi á lyklaborðinu. Ég er svo yfir mig hamingjusöm því mér finnst ég vera svo endalaust heppin að fá að eiga möguleika á því að finna þessar breytingar. Mér finnst það svo góð tilfinning og það eru náttúrulega bara forréttindi og kannski pínu heimska að þrátt fyrir allt sem á undan er gengið þá þykist ég vera viss um að ég sé heppin en það er þá bara heimska sem ég kýs að fara eftir. Eigið yndislegan dag ❤

. . .

//Finally I’m getting my energy back after a few not so good weeks and I’m going to make sure not to let it slip away from me again. I feel like myself again, waking up every morning full of energy, ready to face the day’s challenges. I continue to surprise myself, this week I’ve gone to bed feeling so sore and exhausted, but these feelings make me the happiest person alive, I get so happy to feel my muscles redeeming their strength. Exactly two years ago I was only able to move my eyes but today I am sitting in my office writing this blog with my left hand on the keyboard. I feel so overwhelmed of joy to have the opportunity to feel these changes and progress in my body. It may sound stupid but even though everything I have been through I feel so privileged to experience this joy, and that is what I choose to live by. 

Have a wonderful day ❤

Season of the rising sun

Peysa: Craft sport, buxur: Adidas


Með hækkandi sólu ☀️


Ég er orðin svo spennt fyrir hækkandi sólu og hlýrra lofti, ég hlakka svo til þegar ég vakna við sólina og fyrsta sem ég geri er að bera á mig sólarvörn því ég borða morgunmatinn úti sitjandi undir sólinni og nýt alls dagsins úti með vinum á milli þess sem ég les og slappa af. Núna er ég að undirbúa mig fyrir þennan tíma. Ég æfi rosa mikið og nýt þess á hverjum degi að finna styrkinn aukast með hverjum deginum. Mér finnast það vera næstum því forréttindi að ég sé svo meðvituð um vanmátt minn samt kem ég mér á óvart nánast því daglega. Maður ræður því hvernig maður lítur á hlutina og það þætti eflaust ekkert skrýtið, og er eflaust miklu algengara sjónarhorn, ef ég myndi vera alla daga leið yfir vanmætti mínum. En ég hef aldrei verið góð að vera í fýlu því gleðst ég alla daga og ég nýt þess að skora á mig. Núna er ég á fullu að æfa mig fyrir sumarið þar sem ég ætla að skora á mig með alveg nýjum áskorunum.

 
.   .   .


//I am so excited for the upcoming season with the rising sun and warmer weather. I look forward to waking up to the sunlight and applying sunscreen first thing in the morning, before I eat my breakfast outside under the sun and enjoy the rest of the day with my friends, between reading and relaxing. Now I am preparing myself for this season. I’m training a lot while enjoying the feeling of getting stronger each day. I almost feel privileged to be so aware of my weakness, yet I continue to surprise myself nearly each day. It is up to me how I choose to look at things. A more common outlook would probably be to feel sad over my weakness, but I have never been good at being in a bad mood. That is why I challenge myself each day to find something to be happy about. This summer I’m going to challenge myself with completely new challenges.