Nýjir og spennandi tímar!

Ég held að vorið sé komið núna! Ég er svo spennt fyrir komandi tímum. Ég er svo mikið vor-barn, minn tími er svo sannarlega á vorin, ég nýt þess alveg til hins ítrasta að finna hvað sólin hækkar bæði á himninum og í hjartanu mínu, fylgjast með náttúrunni vakna fyrir utan gluggana og með hækkandi sólu þá brýst fram í hjarta mínu sól og einhver óviðjafnanlegur sumar spenningur.

Ég nýt mín svo vel á þessum tíma, í öllum þessum mismunandi æfingum sem ég er í og vinnandi að einu riiisa stóru verkefni sem kom bara bókstaflega upp í hendurnar á mér. Þó það sé ótrúlega svekkjandi að finna fyrir því hversu lítils ég er raunverulega megnug, hausinn minn er alltaf allavega áttatíu skrefum framar en líkamleg geta mín. Af einhverjum stórkostlegum og óútskýranlegum ástæðum hef ég kynnst svo yndislegu og algjörlega stórbrotnu fólki sem getur látið magnaða hluti gerast. Ég vil trúa því að einn daginn geti ég látið einhverja álíka hluti gerast hjá mér. En þangað til ég verð búin að finna mitt tempó á milli æfinga og vinnu þá skrifa ég minna hingað inn. Þess á milli reyni ég að sýna smá brot af mínu daglega lífi á Instagram story!

Núna um helgina hafa harðsperrurnar sem ég vann mér inn á föstudaginn bara að líða úr mér á meðan ég er að vinna og njóta tímans með yndislega fólkinu mínu. Þegar ég var tvítug og spurð að því ,,Hvar sérðu þig eftir fimm ár?” Þá hefði ég aldrei nokkurn tímann getað svarað því neitt nálægt því eða nokkuð í líkingu við það sem lífið svo bar mig. Nú er ég 25 ára, ég er svo heppin að ég fæ en þá að búa á æskuheimili mínu, annar fóturinn á mér er samt fyrir sunnan og ég vinn við það skemmtilegasta sem ég geri! Ég verð bara meyr af gleði og þakklæti. Þó mig skorti allann vöðvakraft sem nýtist mér til að bæði tala og ganga án hjálpar frá einhverjum öðrum. Þá leikur lífið bókstaflega um mig og við mig, ég fer ekki af því ég held ég sé í hópi þeirra allra lánsömustu.

Eigið góða viku! 🙂

Litlu sigrarnir í mars

Ef einhver hefði spurt mig þegar ég var lítil stelpa ,,hvað ætlar þú þér að verða þegar þú verður stór?” Þá hugsa ég að mitt svar hefði verið eitthvað á þessa leið ,,ég ætla að verða hjúkrunarkona alla virka daga sem yrði svo að leikkonu á kvöldin og söngkonu um helgar. Það má segja að draumar mínir hafi gjörsamlega hrunið niður og raunveruleikinn hafi elt mig uppi og fellt mig, hlegið að mér og síðan hafi hann rotað mig. Núna er ég að ranka við mér, hugsanirnar eru að verða skýrar og nú eru draumar mínir og þrár orðnar einhverjar allt aðrar og nú þrái ég ekkert heitar en að verða bara flott og stolt fyrirmynd fyrir hvern þann sem sér eitthvað uppbyggilegt í því sem ég geri, þar af leiðandi reyni ég að leggja mig virkilega mikið fram og vanda mig í öllu sem ég geri. Ég er svo ótrúlega heppin og stend alveg föst á því að það sé í rauninni ekkert sem ég mun aldrei geta, ef ég hef áhuga eða viljann og þrána til að komast eða ná einhvert þá muni mér á endanum takast það. Ég ætla mér að komast talandi og á fætur aftur og ná að klifra á toppinn mér er alveg sama hvaða toppur það verður og tíminn sem það mun taka mig skiptir mig engu máli.

Ég missti allann vöðvakraft yfir öllum líkama mínu, ég var sérstaklega lengi að ná stjórn á vinstra auganu mínu aftur. Fyrst lá það bara til hliðar en eftir því sem vikurnar liðu þá náði það að verða útlitslega rétt en sjónsviðið var mjög skert og ég var með tvísýni. Í dag er ég hætt að sjá óskýrt og tvöfalt. Ég fæ bæði höfuðverk og ógleði þegar ég set upp prisma gleraugun. Það voru gleraugu sem ég fékk til að sporna við tvísýninni, ég virkilega trúði því svo innilega að ég myndi aldrei nokkurn tíma losna við þau. Núna á ég þau bara til að minna mig á og þau öskra það bókstaflega á mig að það er í raun og veru ekkert sem ég mun aldrei geta.

Litlu sigrarnir í Janúar

Frá því ég var lítil hef ég alltaf getað verið ákaflega ánægð og stolt af sjálfri mér. Við þessi þrjú áföll óttaðist ég að þessi eiginleiki sem skiptir mig svo afar miklu máli hefði horfið og myndi örugglega aldrei sýna sig aftur í mínum karakter. Ég stóð mig jafnvel að því að vera að hugsa hugsanir í þessum dúr; hver getur svo sem verið ánægður og stoltur af sjálfum sér og verið svona bæklaður eins og ég er enn sem komið er. Ég hef ekki einu sinni örlitla stjórn yfir þeim vöðvum sem ég hafði áður en ég veiktist en samt er ég yfirleitt alltaf svona glöð. Ég trúi því statt og stöðugt að ég sé heppnasta manneskja sem til er í þessum heimi. Mér finnst að öllum eigi að finnast það um sjálfan sig, ,,af hverju segir þú það” er eflaust svarið sem ég fengi og ég svara því ,,AF ÞVÍ AÐ ÞÚ ERT ÞÚ!” Frá því vöðvarnir í andlitinu fóru að svara mér þá hef ég reynt að muna eftir því á hverjum morgni að brosa og hugsa ,,Vá hvað ég er heppin!” Að eiga dag sem er svo stútfullur af tækifærum er svolítið annað en þegar ég lá á gjörgæslunni, þar vaknaði ég bara og ég gat ekki brosað en ég ímyndaði mér að ég gæti kallað fram bros og sagði við sjálfan mig ,,í dag ætla ég mér að halda fast í lífið”, þó það hafi oft staðið tæpt þá hafa verkefnin mín yfir daginn bara aukist og í dag hugsa ég oft bara ,,Í dag ætla ég mér að gera mitt allra besta!” Ég trúi því að með rétta hugarfarinu og með gleðina að vopni komist ég lengra!

Hreyfa öklana

Það er eiginlega fáránlega stutt ssíðan þeir hreyfðust ekki og þó þeir hlýða mér núna þá veit ég að það eru margir sigrar sem ég á eftir að sigra þangað til ég verð ánægð. Næsta ökla markmið er að ég þarf verulega að bæta stöðugleikann í kringum öklana. Ef þið eruð með mig á instagram (@katrinbjorkgudjons) þá sýni ég það oft þar í story það sem betur má fara.

Ég get farið ofan í baðkar!!

Þið getið ekki ímyndað ykkur gleðina sem það veitir mér að loksins eftir rúmlega tvö og hálft ár hafi ÉG loksins í alvöru möguleika á því að sjóða mig ofan í brennandi heitu baði!