Enjoying myself 

Shirt: from asos, belt: Guess, trousers: Zara 

Ég fékk langa helgi, núna var ég að klára fyrsta sjúkraþjálfunartímann í þessar viku og ég nýt þess svo einstaklega vel að finna að ég svitna og ég elska þegar mig svíður í vöðvana við áreynslu en hversdagslífið heima er auðvitað æfing útaf fyrir sig. Ég hef bara notið veðurblíðunnar seinustu daga verið úti í göngutúrum með mínum allra mikilvægustu og haft það notalegt heima setið með tebolla við tölvuna mína eða verið úti. Dagarnir hafa liðið í svo innilegri vellíðan og ró ég nýt þess betur en nokkru sinni og nákvæmlega þannig ætla ég að eyða restinni af deginum eigið þið líka góðann dag ❤
.   .   .
//I just finished the first physical therapy session of the week after a long weekend. I love the feeling I get when I sweat during the session and the feeling of my muscles working through each exercise, but of course the everyday life at home is a workout of itself. These last few days I’ve been enjoying the weather, taking walks with my loved ones and enjoying myself at home with a cup of tea by the computer or outside. These past few days have been more enjoyable and relaxing than ever, and that is how I am going to spend the rest of the day. I hope you all enjoy the rest of your day too ❤

How much I’ve grown 


Shirt and jacket: Zara

Stundum vantar manni bara að hrósa sjálfum sér því það má líka!

//Sometimes you just need to compliment yourself because that’s also ok!
Mér finnst næstum fáránlegt að fyrir tveimur árum var ég alltaf skíthrædd við dagsetningar, mér fannst það næstum of hræðilegt að fyrsta blæðingin hafði komið 13. dag þess mánaðar og hin stóra hafi komið 7 mánuðum seinna eða 14. júní og svo endurheimti ég lífið 15. júní, fyrsta hálfa árið var ég svo viss um að þetta gæti ekki endað svona vel. Svo ákvað ég að breyta hugarfarinu og hugsa frekar af því ég er svo ótrúlega heppin þá geymdi ég auðvitað það besta þangað til seinast og núna ætlaði ég að líta á þessar hindranir sem stökkpall. Ég fór að gera hluti sem mig hafði lengi langað til að gera og strax í janúar 2016 byrjaði ég að æfa vinstri höndina til að hlýða á lyklaborðið og fimm mánuðum seinna byrjaði ég að blogga. Í fyrra sumar vildi ég helst ekki birta myndir þar sem sæist í þetta kraftlausa andlit, í dag er ég búin að sættast fullkomlega við það og það er bara þessu bloggi að þakka. Ég er svo ótrúlega heppin að hafa loksins leyft mér að þora að byrja að blogga, þá allt í einu fóru dagarnir mínir að hafa meiri tilgang, núna er ég farin að leyfa mér að stefna eitthvert af því mig langar það og í dag þá nýt ég þess að skrifa á hverjum degi. Ég veit að ég myndi halda áfram að birta færslur hér inná sama þó enginn myndi sjá þær bara af því það gefur mér svo mikið meira en nokkurn gæti grunað.
.   .   .
//I almost find it ridiculous that two years ago I was always terrified of dates, I almost found it too scary that the first stroke had happened on the 13th of that particular month, the big stroke on the 14th of June and that I had gotten my life back on the 15th of June, the first half a year I was so certain that it could not end this well. Then I decided to change my mindset and rather think that since I’m so incredibly lucky, of course I saved the best for last. I decided to start looking at those obstacles as a springboard to help me further. I started doing things that I had wanted to do for a long time and as soon as in January 2016 I started training my left hand on the keyboard and five months later I started blogging. Last summer I preferred not to publish photos that showed my powerless face but thanks to this blog I’ve become perfectly okay with that now. I’m so incredibly lucky to finally have allowed myself to have the guts to start blogging because suddenly my days gained more purpose, I allowed myself to head somewhere because I wanted to and today I enjoy writing every day. I know that I would continue to post blogs here although nobody would see them because it gives me so much more than anyone could imagine. 

Litlu sigrarnir // the small victories 


Ég er svo vitlaus að alltaf stend ég föst á því að ég sé heppnasta manneskja í heimi og mér finnst að öllum eigi að finnast það um sjálfan sig en eftir svona daga eins og ég er búin að eiga síðustu daga þá verður trú mín sterkari. Við stjórnum ekki lífinu, en við stjórnum á hvað við fókusum. Ég hef alla tíð einblínt frekar á það góða, litlu sigrarnir hjálpa mér að komast í gegnum hvern dag, ég nýt þess að finna hvað ég get meira í dag en í gær. Það er stórkostleg tilfinning. Stundum er ég ótrúlega meðvituð um vanmátt minn, þá get ég orðið mjög fúl yfir öllu sem ég get ekki og langar svo mikið að geta. En þá finnst mér uppörvandi að hugsa hvar ég var fyrir ári síðan og hvar ég er í dag. Þetta er erfið og löng leið en með rétta hugarfarinu þá hefst þetta og ég er svo lánsöm að ég hef náð að búa mér til leiðir til að koma huganum í réttan farveg ef ég finn að hann er að fara í einhverja vitleysu. Þannig að ég er aldrei lengi í einu í vitleysu. Ég ætla að bera saman færni mína til að blogga fyrir ári og hver hún er í dag því sá munur er sútfullur af litlum sigrum.

.  .   .

//Some may think I am naive but I truly believe that I am the luckiest person in the world, and I wish that everyone would think that way about themselves because my belief has only grown stronger after these last few days. We cannot control our circumstances but we can choose what we focus on. All my life I have focused on the good, my little victories have helped me get through each day, I love experiencing progress each day. It’s an amazing feeling. Sometimes I am very conscious about my weaknesses, which usually drags me down, thinking about everything I wish I could do, that I am unable to do. But at those times I encourage myself by comparing what I was able to do a year ago to what I am able to to do today. Even though this is a difficult and long journey, with the right mindset it is possible. I feel incredibly fortunate that I have created ways where I am able to change my perspective in the right way when I feel that I am losing control, so that I am never without control for a long time. I am going to compare my competence in blogging from where it was one year ago, to where it is now because the difference contains full of little victories.  

Ég get setið og skrifað nánast því hvar sem er.

//I can sit and write nearly anywhere.


Í fyrra þá gat ég bara skrifað á meðan ég hálf lá í einum stól, í dag get ég setið og skrifað næstum hvar sem er.

//Last year I was only able to write lying upright in a chair, today I can sit and write almost anywhere. 

Nota fimm fingur á lyklaborðið.

//I can type with all five fingers on the keyboard.
Blóðtappinn tók frá mér hægri höndina þannig að gleðin varð því bæði ótrúlega mikil og svo innileg þegar fingur vinstri handar fóru að hlýða. Í fyrra gat ég bara notað einn fingur á lyklaborðið í dag notast ég við alla fimm fingur vinstri handar.

//The blood clot caused my right hand to be nearly paralyzed, so the joy of being able to use my left hand was so incredible. Last year I was only able to type with one finger on the keyboard, today I’m able to type with all five fingers of my left hand. 


Átöki við að skrifa eru nánast engin.

//Typing on the keyboard is no longer a struggle.
Fyrir ári síðan voru átökin hjá mér bara við það að skrifa svona texta í líkingu við átök manns sem hleypur maraþon í dag eru átökin engin.

//A year ago, typing on the keyboard was as difficult for me as I can imagine a normal person running a marathon, but today I am able to type effortlessly. 

Myndatökur orðnar léttari

//Photoshoots are easier. 
Ég get staðið upp við vegg eða haldið mér í prikið mitt án þess að það sé mér nokkurt mál fyrir ári síðan voru myndatökur það erfiðasta sem ég gerði!

//I can now easily stand against a wall and support myself with a cane, a year ago photoshoots were the most difficult!