Litla land

Litla land, höfundur: Gaël Faye

Mér finnst þessi saga vera átakanleg, falleg, spennandi og áhrifamikil! Á þessum fordæmalausu tímum finnst mér það hljóma frekar kærkomið að vera í áskrift hjá bókaforlaginu Angústura og fá þessa dásemd senda beint upp að dyrunum heima hjá sér! Þessi bók hreyf mig alveg frá upphafi og til enda. Hún segir frá áhyggjulausu lífi 10 ára stráks í Afríkuríkinu Búrúndí. Vinirnir og þeirra uppátæki er það sem lífið snýst um þangað til borgarastríð skellur á og allt breytist. Mér finnst ótrúlega merkileg áhrifin sem þessi saga hafði á mig. Um leið og hún er saga um vináttu og sakleysi æskunnar þá er hún líka átakanlegur vitnisburður um þau eyðandi áhrif sem stríð og ofbeldi hafa á líf og samfélög manna. Þessi bók fær mín meðmæli!

,,Litla land er fyrsta skáldsaga tónlistarmannsins Gaëls Faye (f. 1982) og endurspeglar uppvöxt hans í Búrúndí. Bókin sló í gegn þegar hún kom út í Frakklandi árið 2016, hefur selst þar í yfir 800 þúsund eintökum, hlotið viðurkenningar og verðlaun og verið þýdd á 30 tungumál. Einstök saga sem nú hefur verið kvikmynduð.” – angustura.is

Ég er heppnasta stelpa í öllum heiminum!

Ég er svo heppin að eiga frænda sem er læknir og vísindamaður og stýrir þessa dagana rannsókn á lyfi fyrir mig. Þetta lyf er talið geta haft afgerandi áhrif á þá sem bera þetta stökkbreytta gen sem olli heilablæðingunum mínum.

Ég hef sjálf óbilandi trú á að þetta lyf geti hjálpað mörgum og vona að sem flestir sem hafa sögu um arfgenga heilablæðingu eða eru með fjölskyldusögu um slíkt sjái sér fært að taka þátt í rannsókninni. Ég get vísað ykkur á hjúkrunarfræðing sem starfar við Landspítalann sem sér um innkallanir ef þið hafið áhuga á að skoða að taka þátt útaf ofangreindum forsemdum.

Endilega hafið samband við mig á tölvupóstinn katrinbjorkgudjons@gmail.com

Þegar ég fór í rannsóknina í byrjun október þá fór það nokkurn veginn svona fram:

Ég var tveggja og hálfs árs og man ekki neitt

Í dag eru 24 ár frá því sá atburður sem mótaði mig hvað mest átti sér stað.

Ég var tveggja og hálfs árs þegar við fjölskyldan lentum í snjóflóðinu á Flateyri. Sem betur fer hafði pabbi byggt svo sterkt hús að efri hæðin flaut ofan á flóðinu og við komumst öll lífs af. Við misstum allt veraldlegt en við höfðum hvort annað og það skiptir mig mestu máli.

Ég var tveggja og hálfs þegar ég lenti í atburði sem ég man ekkert eftir en hann hafði áhrif á hugsunarhátt minn fyrir lífstíð. Ég man eftir þegar ég lék mér á grunninum á húsinu mínu, ég man eftir óörygginu, hræðslunni, óréttlætinu og sorginni sem ég fylltist og skynjaði í kringum mig þegar ég skammaði snjóinn og ég man hvernig hugur minn þroskaðist og ég gekk ekki að morgundeginum vísum.

Ég hef oft verið spurð að því hvort ég líti ekki öðruvísi á lífið eftir heilaáföllin þrjú, svarið er nei, ég var tveggja og hálfs árs þegar hugur minn tók í fyrsta skipti út ótímabæran þroska. Sem lítið barn í blóma lífsins náði ég í gegnum þessa hræðilegu og miklu sorg að halda í blómstrið með ör á sálu minni og skilning á lífinu sem ég vona að ekkert tveggja og hálfs árs gamalt barn þurfi að fá, svona er lífið í hnotskurn og það eina sem ég get gert er að njóta hvers dags sem mér er gefinn.

Okkur fjölskyldunni fannst ósanngjarnt að náttúran gæti rekið okkur frá Flateyri, þannig við þrjóskuðumst við og pabbi byggði aðra höll fyrir okkur á Flateyri. Í dag er hugurinn heima og hjá öllum sem misstu svo mikið. Ég kveiki á kertum og læt hugann reika um liðna tíð.