Fleiri stórir sigrar í febrúar!

Áður en ég veiktist þá lagði ég mikla áherslu og ég gerði mitt allra besta í að rækta bæði líkama og sál af heilbrigði og gera það eins vel og ég gæti. Ég naut mín aldrei betur en þegar ég var hlaupandi um Ægissíðuna eða út fallega fjörðinn minn andandi að mér þessu tæra, hreina og góða sjávarlofti, þetta gerði ég alltaf þrisvar í viku mér var alveg sama hvernig viðraði. Auðvitað var best að fara út í fallegt sumarveður þá fékk ég endalaust úthald og á þannig dögum kom ég mér ekki heim þá var ég bókstaflega óstöðvandi á hlaupunum ég naut náttúrunnar á einhvern allt annan og betri hátt en ég sé hana út um bílrúðuna. Lyktin af bæði náttunni og hafinu verður aldrei betri en þegar nef á hlaupum dregur að sér andann af þessum ilmi, það komast engin hlaup nálægt sumarútihlaupum. Ég naut mín líka svo vel í rigningu og jafnvel snjókomu og slyddu þá labbaði ég bara í hálkunni og snjónum, stundum barðist ég um í snjógalla og ég rétt komst út á götuna við heimilið mitt þá hnoðaði ég mér bara snjóbolta og kom inn miklu kátari en þegar ég fór út, þá var takmarkinu náð. Svo kom ég inn og gerði maga- og bak-æfingar, teygði og naut mín svo í að planka í góðann tíma.

Eftir þessi áföll núna hef ég saknað þessara hreyfinga svo sárt og ég get bókstaflega ekki beðið eftir jafnvæginu og þessum styrk sem ég þarf á að halda í svona ævintýri. En núna eru æfingarnar mínar alltaf að verða líkari og líkari mér. Ég byrja núna hvern æfingatíma á því að ganga með þjálfaranum mínum í göngugrind sem ég hélt að ég myndi aldrei fást til að standa jafn montin við og ég raunverulega er. Fyrst þegar ég fór að ganga þá var ég sett í mun hærri og eldri göngugrindur og ég man hversu ógeðslega erfitt það var að ganga í þeim, þær jafnvel voru höktandi og óstýrandi helvíti. Eftir hvern tíma endaði ég hágrátandi og að lokum gerði ég samkomulag við sjálfan mig, ég lofaði mér því að ég skildi aldrei nokkurn tímann koma til með að ganga við göngugrind aftur. Án þess að láta mig vita pantaði þjálfarinn minn göngugrind fyrir mig, hún lítur allt öðruvísi út en hinar sem reyndust mér svo illa. Ég tók mér heila tvo mánuði í það að horfa á hana og sættast við hana.

Svo á fyrstu æfingunni á nýju ári sættist ég á að byrja að æfa með hana. Í byrjun febrúar var þetta strax orðið mér svo auðvelt að ég þorði að ganga með göngugrindina bæði upp og niður brekku! Það tók hrikalega á og þetta var mér virkilega erfitt, ég fylltist sömu tilfinningu og ég var vön að fyllast á hlaupunum, núna var ég bara að erfiða í gjörbreyttum aðstæðum.

Síðan gekk ég inn á bekk og gerði þar hinar ýmsu styrktaræfingar og endaði svo á því að rúlla mér yfir á magann og lyfti mér upp á olnbogana. Ég fann þá hvað styrkurinn í hnakkanum var orðinn gjörbreyttur, ég trúði því varla en ég hélt höfðinu frá bekknum svo ég þorði að láta reyna á það að prufa að lyfta mér upp á tærnar, og það tókst! Þannig að núna planka ég nánast í hverjum tíma og það gleður mig alltaf jafn mikið.

Á þessum þorrablótstíma sem febrúar er, þá var ég löngu búin að ákveða að ég myndi aldrei framar taka þátt í þessu og fara á Stútung sem er stóra þorrablótið í Önundarfirði. Mér fannst sem ég myndi bara gera lítið úr sjálfri mér ef ég mætti þangað sitjandi í hjólastól og talandi á þetta helvítis stafaspjald. En um áramótin setti ég mér áramótaheit um að hætta að vera feimin svo ég fór á Stútung og var þar á meðal hátt í 300 manns sitjandi í hjólastólnum mínum og ég blaðraði við alla þá sem þorðu að lesa af stafaspjaldinu mínu og ég fór meira segja út á dansgólfið og dansaði þar við vinkonu mína. Núna er ég svo yfir mig kjaftfull af þakklæti og svo finnst mér ég alveg mega vera stolt af sjálfri mér!

When life becomes a little difficult then I…

Í fyrsta sinn í svo ótrúlega marga daga get ég leyft mér að setjast niður og gert bara það sem mig langar að gera. Það er búið að vera svo brjálað að gera hjá mér en þá líður mér líka best. Ég er búin að vera á fullu frá morgni til kvölds alla síðustu viku!

Síðustu mánuði hef ég fundið fyrir vaxandi minnimáttarkennd og algjörum ómögulegheitum, mér hefur fundist það vera svo niðurlægjandi að geta hvorki gengið eða talað. Svo þegar ég las það sem ég stafaði með augunum fyrir styrktartónleikana sem voru haldnir fyrir mig og þá hætti ég þessum aumingjagangi og sjálfsvorkunn því lifið það er ekki erfitt nema maður geri það erfitt. Á vegi manns verða erfiðleikar og áföll en það er okkar að vinna úr og láta það ekki eyðileggja lífshamingjuna. Því gleðiglampinn í augum og brosið fleytir manni svo miklu lengra og ég ætla mér að halda í það eins lengi og ég lifi.

. . .

7// For the first time in a while I can just sit down and do whatever I like. Last week was very busy from morning till night, but that is also the way I like it.

For the last few months I have felt a growing lack of self confidence and the feeling of not measuring up to standards and I have felt it degrading to not be able to walk or talk. Then when I read my post from two years ago, from the fundraising concert held for me, where I could only make words letter by letter by pointing my eyes to them, I stopped feeling sorry for myself because life is not hard unless you make it hard. People go through hardship and they just have to work through it without having it spoil the happiness of life. Twinkly eyes and a happy smile get you so much further and I’m going to hold on to that as long as I live.

When it’s gets cooler 

Góðan daginn þið yndislegu. Ég finn það svo vel á öllu í kringum mig að haustið er komið fyrir alvöru. Í morgun vaknaði ég meira segja við rigninguna lemja gluggann minn. Ég er og hef alltaf verið ótrúlega mikil kuldaskræfa svo það fyrsta sem var gert í morgun var að ná í úlpuna mína, það kæmi sko ekki til greina að ég færi út án hennar. Svo núna er ég komin aftur heim og í mikið betra skap. Búin að hnoða mér upp í sófann á skrifstofunni minni og ég er bara í þægilegum haustfötum, með heitann tebolla sem heldur mér aðeins heitari á meðan ég er að vinna. Þá verða hljóðin í dropunum sem lenda á glugganum hérna hjá mér bara mjög notarlegt undirspil sem passar mjög vel við það sem ég er að gera.
.   .   .
Good morning lovely people. Everywhere around me I can feel that fall is here for real. I even woke up this morning with the rain hammering on my window. I have always been very sensitive to the cold, or “kuldaskræfa” as we call it in Icelandic, so this morning I found my winter coat, there was no way I would leave the house without it. I’m back home and in a better mood. I’m in my office cuddled up on the couch in comfy fall cloths, with a warm cup of tea which keeps me warm while I work. The sound of rain against my window plays a nice sound that matches what I’m working on.

Þegar það byrjar að kólna þá frýs ég næstum í hel, alla vega svona fyrstu örlítið kaldari dagana og á ég mjög erfitt með að venjast þessu. Ef ég hefði ekki dagskrá á hverjum degi þá væri ég liggjandi ofan í alltof heitu baði allan liðlangan daginn. En sem betur fer venst þetta, þangað til þá klæði ég mig í þessa ótrúlega fallegu sokka frá Farmers Market þeir sjá alveg um að ég finn ekki til kuldans og þeir eru svo fallegir og passa undir næstum hvaða buxur sem ég nota og sjá til þess að mér verði ekkert kalt á tánum og fótunum.
.   .   .
First when it gets cold in the fall I feel like I can die, at least to begin with and I have a very hard time to get used to it. If I didn’t have a schedule everyday I’m sure I would just be soaking in a warm bath all day long. But luckily I know I will get use to this, till then I’m going to wear those beautiful socks from Farmers Market, they will do the job to keep the cold away from me. They are not just good looking they also fit under most of my pants and will keep my toes and feet warm.