Litlu sigrarnir // the small victories 


Ég er svo vitlaus að alltaf stend ég föst á því að ég sé heppnasta manneskja í heimi og mér finnst að öllum eigi að finnast það um sjálfan sig en eftir svona daga eins og ég er búin að eiga síðustu daga þá verður trú mín sterkari. Við stjórnum ekki lífinu, en við stjórnum á hvað við fókusum. Ég hef alla tíð einblínt frekar á það góða, litlu sigrarnir hjálpa mér að komast í gegnum hvern dag, ég nýt þess að finna hvað ég get meira í dag en í gær. Það er stórkostleg tilfinning. Stundum er ég ótrúlega meðvituð um vanmátt minn, þá get ég orðið mjög fúl yfir öllu sem ég get ekki og langar svo mikið að geta. En þá finnst mér uppörvandi að hugsa hvar ég var fyrir ári síðan og hvar ég er í dag. Þetta er erfið og löng leið en með rétta hugarfarinu þá hefst þetta og ég er svo lánsöm að ég hef náð að búa mér til leiðir til að koma huganum í réttan farveg ef ég finn að hann er að fara í einhverja vitleysu. Þannig að ég er aldrei lengi í einu í vitleysu. Ég ætla að bera saman færni mína til að blogga fyrir ári og hver hún er í dag því sá munur er sútfullur af litlum sigrum.

.  .   .

//Some may think I am naive but I truly believe that I am the luckiest person in the world, and I wish that everyone would think that way about themselves because my belief has only grown stronger after these last few days. We cannot control our circumstances but we can choose what we focus on. All my life I have focused on the good, my little victories have helped me get through each day, I love experiencing progress each day. It’s an amazing feeling. Sometimes I am very conscious about my weaknesses, which usually drags me down, thinking about everything I wish I could do, that I am unable to do. But at those times I encourage myself by comparing what I was able to do a year ago to what I am able to to do today. Even though this is a difficult and long journey, with the right mindset it is possible. I feel incredibly fortunate that I have created ways where I am able to change my perspective in the right way when I feel that I am losing control, so that I am never without control for a long time. I am going to compare my competence in blogging from where it was one year ago, to where it is now because the difference contains full of little victories.  

Ég get setið og skrifað nánast því hvar sem er.

//I can sit and write nearly anywhere.


Í fyrra þá gat ég bara skrifað á meðan ég hálf lá í einum stól, í dag get ég setið og skrifað næstum hvar sem er.

//Last year I was only able to write lying upright in a chair, today I can sit and write almost anywhere. 

Nota fimm fingur á lyklaborðið.

//I can type with all five fingers on the keyboard.
Blóðtappinn tók frá mér hægri höndina þannig að gleðin varð því bæði ótrúlega mikil og svo innileg þegar fingur vinstri handar fóru að hlýða. Í fyrra gat ég bara notað einn fingur á lyklaborðið í dag notast ég við alla fimm fingur vinstri handar.

//The blood clot caused my right hand to be nearly paralyzed, so the joy of being able to use my left hand was so incredible. Last year I was only able to type with one finger on the keyboard, today I’m able to type with all five fingers of my left hand. 


Átöki við að skrifa eru nánast engin.

//Typing on the keyboard is no longer a struggle.
Fyrir ári síðan voru átökin hjá mér bara við það að skrifa svona texta í líkingu við átök manns sem hleypur maraþon í dag eru átökin engin.

//A year ago, typing on the keyboard was as difficult for me as I can imagine a normal person running a marathon, but today I am able to type effortlessly. 

Myndatökur orðnar léttari

//Photoshoots are easier. 
Ég get staðið upp við vegg eða haldið mér í prikið mitt án þess að það sé mér nokkurt mál fyrir ári síðan voru myndatökur það erfiðasta sem ég gerði!

//I can now easily stand against a wall and support myself with a cane, a year ago photoshoots were the most difficult!


Today is my anniversary 🎉


Til hamingju með lífið allir! Í dag er ég tveggja ára.
//Congratulations to life everyone! Today is my two year anniversary.

Í dag eru tvö ár frá því ég vaknaði sólarhring of seint eftir stóru heilablæðinguna og aðgerðina, fyrstu vikurnar eftir að ég vaknaði þá gat ég bara rétt svo opnað augun og þá var líf mitt tengt mörgum mismunandi vélum en ég man bókstaflega allt. Ég á mjög skarpar minningar af því að geta ekki hreyft mig neitt nema aðeins augun enda var ég þannig fyrstu mánuðina eftir blæðinguna. Mér finnast forréttindi að eiga tvo afmælisdaga annar er alvöru afmælið mitt og hinn dagurinn er í dag á deginum sem ég ákvað að halda í lífið og vakna eftir að hafa látið þá sem standa mér næst bíða alltof lengi. Í dag mun ég fagna lífinu sem ég er svo heppin að eiga.

.   .   .
//Two years have passed since I woke up after the big stroke and surgery that lasted 24 hours. The first weeks after I woke up I was barely able to open my eyes, I was connected to all these different machines and can literally remember everything. I have very vivid memories of only being able to move my eyes the first months after the stroke. I feel privileged to be able to celebrate this anniversary as if it was my birthday, since this is the day I decided to to stay alive and wake up after keeping my loved ones waiting on me way too long. Today I will celebrate life, that I am blessed to have. 

Í dag ætla ég að borða góðan mat og fagna lífinu og tilverunni með fólkinu mínu. Það eru ekki allir sem sofa yfir sig í sólarhring svo heppnir að vakna aftur til lífsins sem nákvæmlega sama manneskjan og þeir voru fyrir áföllin. Ég er svo heppin fyrir utan að ég geng ekki ein og hef hvorki jafnvægi til að standa lengi eða geta gengið. Ég hef heldur ekki krafta til að tala en þar sem ég á sem betur fer nóg af þolinmæði þá trúi ég ekki öðru en ég geti æft það upp með mikilli vinnu. Mér finnst svo magnað að hugsa á hvaða stað ég var stödd andlega/persónulega fyrir ári síðan miðað við hvar ég er núna. Ég nýt þess að sjá og finna allan árangurinn sem vinnst smátt og smátt á hverjum degi.
.   .   . 

//Today I will eat delicious food and celebrate life itself with my loved ones. Not anyone can experience trauma, then oversleep for 24 hours, and be so fortunate to wake up to life again as the same person. I am so lucky even though I cannot walk without support, stand for a long period of time or to walk. I also don’t have the strength to talk, but luckily I have enough patience and belief that I will be able to achieve my speech again with a lot of hard work. I find it amazing to think back to how I was mentally a year ago compared to how I am now. I love noticing the small steps that I achieve each day. 

About last week 


Í síðustu viku var ég með flensu, en núna er mér batnað, þá er svo gaman að finna hvernig manni á að líða þegar maður er með fullan kraft. Ég hef alltaf eftir að ég fékk stóru blæðinguna þurft að taka svona viku öðru hvoru þar sem ég hef varla náð að lyfta höfðinu frá koddanum og mig verkjað í allan líkamann, en svo þegar ég byrja að líkjast sjálfri mér aftur þá hafa yfirleitt orðið svakalegar framfarir. Ég man enn þegar ég lá á spítalanum og var lömuð um allan líkama, svo náði ég allt í einu eftir að ég hafði legið hreyfingalaus í margar vikur, þá vakna ég einn daginn og þá gat ég lyft höfðinu frá koddanum og horft niður eftir líkama mínum.

//Last week I had the flu but now I’ve gotten better, and it’s so great to feel how you should feel when you’re at full strength. Since I had the big stroke I’ve had to go through weeks as this one every once in a while, where I’ve been in a lot of pain and have barely managed to lift my head from the pillow, but when I start to feel better I usually notice huge progress. When I lay on the hospital and my whole body was paralyzed, I still remember the feeling when I, one day, suddenly managed to lift my head from the pillow and see my whole body.



Ég veit ekki hversu margar gráar þykkar peysur ég á en enga jafn flotta og þessa. Á svona köldum fallegum dögum er nauðsynlegt að geta hent sér í þykka stóra peysu, ekki skemmir fyrir að hún er ótrúlega falleg og mamma prjónaði hana handa mér. Þessi peysa kallar á mig ég væri til í að eiga hana í öllum litum og stærðum. Ég og systir mín höfum sama auga fyrir fötum og þegar ég lýsti peysunni sem mig langaði svo í þá hafði systir mín einmitt líka tekið eftir henni og fattaði að ég væri að lýsa þessari peysu og með krókaleiðum tókst þessari allra bestu að kaupa bókina með uppskriftinni og fá hana senda til landsins og mamma snillingur prjónaði hana svo fyrir mig og ég gæti ekki verið ánægðari með hana!

//I don’t even know how many thick gray sweaters I’ve got but no one as great as this one. On cold beautiful days it’s necessary to be able to put on a thick big sweater, and on top of that it’s so beautiful and my mom knitted it for me. I love it so much I’d want to have it in every size and color there is. Me and my sister have the same taste in clothes and when I told her about this sweater I wanted she knew exactly what sweater I was talking about. My awesome sister went out of her way to buy the book with the knitting pattern and have it sent to Iceland and then my super talented mother knitted it for me so I could not be happier about this new sweater of mine!