Ég var tveggja og hálfs árs og man ekki neitt

Í dag eru 23 ár frá því sá atburður sem mótaði mig hvað mest átti sér stað.

Ég var tveggja og hálfs árs þegar við fjölskyldan lentum í snjóflóðinu á Flateyri. Sem betur fer hafði pabbi byggt svo sterkt hús að efri hæðin flaut ofan á flóðinu og við komumst öll lífs af. Við misstum allt veraldlegt en við höfðum hvort annað og það skiptir mig mestu máli.

Ég var tveggja og hálfs þegar ég lenti í atburði sem ég man ekkert eftir en hann hafði áhrif á hugsunarhátt minn fyrir lífstíð. Ég man eftir þegar ég lék mér á grunninum á húsinu mínu, ég man eftir óörygginu, hræðslunni, óréttlætinu og sorginni sem ég fylltist og skynjaði í kringum mig þegar ég skammaði snjóinn og ég man hvernig hugur minn þroskaðist og ég gekk ekki að morgundeginum vísum.

Ég hef oft verið spurð að því hvort ég líti ekki öðruvísi á lífið eftir heilaáföllin þrjú, svarið er nei, ég var tveggja og hálfs árs þegar hugur minn tók í fyrsta skipti út ótímabæran þroska. Sem lítið barn í blóma lífsins náði ég í gegnum þessa hræðilegu og miklu sorg að halda í blómstrið með ör á sálu minni og skilning á lífinu sem ég vona að ekkert tveggja og hálfs árs gamalt barn þurfi að fá, svona er lífið í hnotskurn og það eina sem ég get gert er að njóta hvers dags sem mér er gefinn.

Okkur fjölskyldunni fannst ósanngjarnt að náttúran gæti rekið okkur frá Flateyri, þannig við þrjóskuðumst við og pabbi byggði aðra höll fyrir okkur á Flateyri. Í dag er hugurinn heima og hjá öllum sem misstu svo mikið. Ég kveiki á kertum og læt hugann reika um liðna tíð.

.   .   .

// It is 23 years today since the event that affected me the most took place.

I was two and a half years old when an avalanche hit my village, Flateyri. Me and my family survived only because my father had built such a strong house that the upper floor, where we were all sleeping, floated on top of the avalanche. We lost everything but we had each other and that is all that matters to me.

I was only two and a half and do not remember this event but it affected my thinking forever. I remember playing on the foundation of my house, I remember feeling insecure, afraid, injustice and I felt the sorrow that was all around me and I scolded the snow and I remeber how my thinking grew from this and I did not take tomorrow for granted.

I have been asked many times if the three strokes haven’t changed how I look at life, the answer is no, I was two and a half when my mind first had to mature, far to soon. As a small innocent child with its whole life ahead, I was scarred but managed to get through the sorrow by looking at the bright sides of life, but with an understanding of life that I hope no small child has to endure. But this is life and the only thing I can do is to enjoy each and every day.

Me and my family thought it was unfair that nature could just make us go from Flateyri so we were determent to go back and my father built another house for us. Today my thoughts are at home with everybody that lost so much. By candlelight I let my thoughts go back in time.

Jólasigurinn

Ég sigraðist virkilega stórt á sjálfri mér á þriðjudagskvöldið, ég fór á mína fyrstu jólatónleika síðan ég veiktist. Þá fyrstu í þrjú ár og mikið var það nú gott að gleyma sér í tónaflóðinu og þetta var svo einstaklega náttúrulegt fyrir mig. Áður en heilaáföllin fóru að ónáða mig þá var desember sá mánuður sem ég var hvað mest upptekin allt árið. Bæði var ég í prófum og svo var ég að syngja á gífurlegum fjölda af skemmtilegum jólatónleikum. Mér finnst ég hafa verið svo ólýsanlega heppin að hafa fengið að kynnast og tileinka mér tónlistargleði því hún hreinlega bjargar mér þá daga sem þetta verkefni mitt í lífinu virðist mér óyfirstíganlegt. Þá er svo gott að eiga í alvöru stað sem rekur alla svartsýni burt og boðar frekar bjartsýni, gleði og hóflega af smá vitleysu. Fyrir ári síðan kom það ekki til greina að ég færi á nokkra tónleika og leyfði fólki að sjá mig. Í dag nýt ég mín í athyglinni og ég vona yfirleitt alltaf að ég hitti sem flesta. Eins og á þriðjudagskvöldið þá hitti ég svo marga og ég naut þess svo innilega og meira að segja svo miklu meira en ég hafði þorað að vona. Þetta kvöld varð því sem draumi líkast. Þetta voru bæði stórskemmtilegir og fallegir tónleikar og síðan varð stemmingin svo létt að ég var þurrkandi tárin af hlátri. Bæði falleg og svo undur skemmtileg stund hjá Eyþóri Inga og gamla kórnum mínum, Sunnukórnum!

About last week 


Í síðustu viku var ég með flensu, en núna er mér batnað, þá er svo gaman að finna hvernig manni á að líða þegar maður er með fullan kraft. Ég hef alltaf eftir að ég fékk stóru blæðinguna þurft að taka svona viku öðru hvoru þar sem ég hef varla náð að lyfta höfðinu frá koddanum og mig verkjað í allan líkamann, en svo þegar ég byrja að líkjast sjálfri mér aftur þá hafa yfirleitt orðið svakalegar framfarir. Ég man enn þegar ég lá á spítalanum og var lömuð um allan líkama, svo náði ég allt í einu eftir að ég hafði legið hreyfingalaus í margar vikur, þá vakna ég einn daginn og þá gat ég lyft höfðinu frá koddanum og horft niður eftir líkama mínum.

//Last week I had the flu but now I’ve gotten better, and it’s so great to feel how you should feel when you’re at full strength. Since I had the big stroke I’ve had to go through weeks as this one every once in a while, where I’ve been in a lot of pain and have barely managed to lift my head from the pillow, but when I start to feel better I usually notice huge progress. When I lay on the hospital and my whole body was paralyzed, I still remember the feeling when I, one day, suddenly managed to lift my head from the pillow and see my whole body.



Ég veit ekki hversu margar gráar þykkar peysur ég á en enga jafn flotta og þessa. Á svona köldum fallegum dögum er nauðsynlegt að geta hent sér í þykka stóra peysu, ekki skemmir fyrir að hún er ótrúlega falleg og mamma prjónaði hana handa mér. Þessi peysa kallar á mig ég væri til í að eiga hana í öllum litum og stærðum. Ég og systir mín höfum sama auga fyrir fötum og þegar ég lýsti peysunni sem mig langaði svo í þá hafði systir mín einmitt líka tekið eftir henni og fattaði að ég væri að lýsa þessari peysu og með krókaleiðum tókst þessari allra bestu að kaupa bókina með uppskriftinni og fá hana senda til landsins og mamma snillingur prjónaði hana svo fyrir mig og ég gæti ekki verið ánægðari með hana!

//I don’t even know how many thick gray sweaters I’ve got but no one as great as this one. On cold beautiful days it’s necessary to be able to put on a thick big sweater, and on top of that it’s so beautiful and my mom knitted it for me. I love it so much I’d want to have it in every size and color there is. Me and my sister have the same taste in clothes and when I told her about this sweater I wanted she knew exactly what sweater I was talking about. My awesome sister went out of her way to buy the book with the knitting pattern and have it sent to Iceland and then my super talented mother knitted it for me so I could not be happier about this new sweater of mine!