Change of Mindset

Kaupmaðurinn


Sweater: Farmers Market


Um helgina veltist ég um í óplönuðum hversdagsleika, en núna á virkum dögum þá líður mér best að hafa allt planað, ég æfi alla virka daga og vinn svo alltaf eftir æfingar. Um helgina fékk ég nóg af sjálfri mér, það er búið að vera svo mikið að gera hjá mér að ég hef ekki náð að koma huganum almennilega inn í það sem ég átti að vera að gera, svo á sunnudaginn var ég komin með algjört ógeð af þessum hugsunarhætti sem hafði verið að íþyngja mér seinustu vikurnar, svo ég ákvað að markmiðið mitt þessa vikuna yrði að ,,hugsa bara um eitt í einu og leggja mig alla fram um að ná að gera það eins vel og ég gæti”. Svo vaknaði ég á mánudagsmorgninum með algjörlega gjörbreytt hugafar, þegar ég ákveð eitthvað þá tekst ég á við það í fúlustu alvöru (haha!). Ég tókst á við æfingarnar sem ég fór í bæði í gær og fyrradag sem allt önnur manneskja, manneskja sem veit hvað hún vill og ég veit sko alveg hvað ég þarf að gera til að ná því. Þessi hugarfarsbreyting varð til þess að mér gekk svo mikið betur í æfingunum og núna er ég að farast úr harðsperrum á leiðinni í aðrar æfingar þar sem ég ætla að leggja mig alla fram um gera þær eins vel og ég á möguleika á að gera! Eigið yndislegann dag ❤
.   .   .


// This weekend I had no plan and the days just went by, but now during the weekdays I feel better to have everything planned, PT every day and then work in my office in the afternoon. I got enough of myself over the weekend, I have had so much to do lately but my mind has not been focused on what I should be doing and this Sunday I got enough of the chaos in my mind and decided that my goal this week would be “to just think about one thing at a time and do my very best to achieve it”. When I woke up Monday morning my mind had changed, usually when I set my mind to something I take it very seriously (haha!) Both yesterday and today I did the exercises in PT as a different person, someone who knows what needs to be done to reach a goal. This change of mindset made me do so much better in the exercises and I have sore muscles all over but I’m on my way to PT again where I will push my self to do everything to my very best ability! Have a wonderful day ❤

Magical Days of Autumn 

Þessar myndir voru teknar í gær þegar ég var að keyra heim úr æfingum þá tók þessi fallegi fjörður á móti okkur skartandi sínum fegursta haustbúning, það merlar svo undur fallega á hafið og kyrrðin var bókstaflega töfrandi, samspil litanna í náttúrunni er svo ómótstæðilega fallegt svona snemma á haustin. Að keyra um fjörðinn minn með allar rúður niðri svo ég fengi smá golu á mig og fengi sólina í fangið, fyndi lyktina af sjónum og grasinu, á meðan ég horfði yfir sanda og hlíðar þar sem ég hafði áður hlaupið þá fylltist ég krafti frá fjöllunum, sjónum og náttúrunni. Ég ætla mér að eiga möguleika á því að njóta fjarðarins míns eins og áður, syngjandi og hlaupandi. 
.   .   .


// We snapped those photos yesterday when driving home after PT (Physical Training) and this beautiful fjord greeted us dressed in its most beautiful colors of autumn, the light played on the ocean surface and everything was magically calm, the colors of nature are irresistible beautiful that early in the fall. To drive my fjord, with the windows down, to get the breeze in the air, the sunshine, the smell from the ocean and the grass, at the same time as looking over the sand and the hills where I once ran, filled me with energy from the mountains, the ocean and nature. I will make it happen to have a chance to enjoy my fjord like before, singing and running.

Ég sé það ekki fyrir mér að ég muni búa hér í framtíðinni en sama hvar ég verð þá veit ég að ég mun alltaf koma heim á haustin í þau allra bestu önfirsku aðalbláber sem til eru í þessum heimi og svo eru Flateyrsku jarðaberin svo góð, þau eru bókstaflega himnesk og svo einstök að ég myndi ferðast heiminn á enda bara til að eiga möguleika á að smakka eitt nýtýnt aðalbláber og jarðaber. Það sem mér finnst stórfenglegast er að þessi fjörður sem ég var svo einstaklega heppin að fá að alast upp í kenndi mér að meta náttúruna og umhverfið sem er í kringum mig á hverri stundu, að taka eftir samspili litanna í náttúrunni og umhverfinu í kringum mig, að sjá hin margbreytilegu listaverkin sem birtast fyrir ofan okkur á himninum og að sjá auðveldlega hin stórfenglegu og margbreytilegu listaverk sem náttúran, hafið, himinninn, fjaran og fjöllin birta bara á milli mínútna, það eru forréttindi!
.   .   .


/ I can not see myself live here in the future but no matter where I will be I will always come back home in the fall to get the best wild blueberries that exist in this world and the strawberries that we grow in our backyard are just heavenly. Those berries are so special that I would travel the world just to get a fresh taste of them. What I feel is the most magnificent about this fjord, that I had that privilege to grow up in, is that it taught me to value nature and my surroundings that I’m in in the moment, to see the sky and all the different shapes it can create and the ever changing artworks of nature, the ocean, the sky, beaches and mountains, that is a privileged!

Stóri sigurinn // the small victories 

Í ágúst ætla ég bara að nefna einn svo risa stóran og akfeitan sigur að ég ræð mér vart fyrir svo innilegri gleði, bara tilhugsunin um að ég geti þetta loksins aftur eftir tvö ár. Í tvö ár gat ég þetta ekki og ég hafði ekki nokkurn einasta möguleika á að æfa þetta upp á nokkurn hátt ég varð bara að sætta mig við að geta þetta ekki og sagði ekki nokkurri einustu manneskju frá þessu og sofnaði svo bara með heljarinnar hnút í maganum af áhyggjum.
.   .   .
//In August I’m only going to mention one victory, so enormous and massive that I can hardly contain my happiness, only at the thought of finally being able to do this again after two years. For two years I couldn’t do this and I didn’t have any chance to practice it either, I just had to accept the fact that I couldn’t do it, I didn’t tell anyone about it and just fell a sleep at night with a huge knot in my stomach from worries.

En núna segi ég svo glöð og ótrúlega fegin bless við þennan áhyggjuvald ég mun aldrei nokkurn tímann koma til með sakna hans. Ég græt af gleði bara þegar ég reyni að skrifa það, því núna get ég loksins aftur,

ANDAÐ MEÐ NEFINU! Eftir tvö ár þar sem ég gat aðeins viljastýrt og óviljastýrt andað með munninum það er svo ólýsanlega magnað og svo innilega óstjórnlega undursamlegt og gleðilegt að geta loksins eitthvað sem ég var bara búin að sætta mig við að kæmi aldrei aftur, því ég gat ekkert gert til að æfa þetta. En svo vaknaði ég einn morguninn núna í byrjun ágúst og ég fór strax að undra mig á því af hverju tungan væri ekki föst uppi í skraufþurrum gómnum og varirnar voru hvorki þurrar eða fastar við tennurnar, þá runnu bara gleðitár niður kinnar mínar því ég gat andað með nefinu. Nú get ég loksins haldið munninum lokuðum og andað.
.   .   .   .


//Full of happiness and relief I now say goodbye to this thing that’s been a constant cause of worry for me and I will never ever come to miss. I cry from happiness just trying to write this down, because now I can finally,

BREATHE THROUGH MY NOSE AGAIN! After two years of only being able to breathe with my mouth, both controlled by will and not, it’s so beyond belief, so incredibly wonderful and great to finally be able to do something that I had just accepted would never come back, because I couldn’t do anything to practice it. Then I just woke up one morning in beginning of August and it surprised me that my tongue wasn’t stuck to the roof of my mouth and my lips were neither dry nor stuck to my teeth, I could breathe through my nose and tears of joy started running down my cheeks. Now I can finally keep my mouth closed and still breathe

Ég hélt ég yrði alltaf að leggja mikla og erfiða vinnu í hvern lítinn sigur en svo sigrast sá ósigur sem ég hef saknað svo ógurlega sárt og mikið allt í einu og ég hafði enga möguleika á því að æfa þetta upp, en góðir hlutir gerast svo sannarlega hægt. Núna þarf ég ekki að þykjast finna einhverja lykt þegar það er borið upp að nefinu mínu, núna þá get ég bara fundið lyktina.

Mín hljóðu saknaðartár sem ég hef grátið svo ótal sinnum í koddann án þess að nokkurn gruni að ég sé að gráta hafa nú breyst í innilegann og háværann gleðihlátur sem er ómögulegt að hlæja án þess að gleðitárin fossist úr augunum. Það eina sem þessi sigur þurfti til að vinnast var þolinmæði og það vanhagar sko ekkert á henni hjá mér!
.   .   .   .
//I always thought that I would have to work hard for every small victory, but then suddenly a loss that I had truly missed and could not practice becomes a victory. Good things certainly happen slowly. I don’t have to act as if I can smell things anymore, now I can just actually smell.  

//I’ve cried over this so many times without anyone knowing but now my tears have changed into whole-hearted laughter bringing out tears of joy. The only thing needed for this victory of mine was patience and I sure have enough of that!