Það sem ég ætla að gera í ágúst

Ég hef alltaf átt í virkilega skrítnu sambandi við ágústmánuð þar sem ég hef iðulega fyllst ónotum og orðið að stórum stresshnúti eftir því sem líður á þennan mánuð. En eftir að mér var kippt úr þessu óvenjulega en samt svo alltof algenga hversdagslífi þá hafa seinustu þrír ágústmánuðir verið mér sem gjörbreytir. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað það er í alvörunni mikil forréttindi að fá loksins að taka á móti ágústmánuði laus við allt stress og ég get sagt það full stolts að ég tek á móti þessum mánuði algerlega kvíðalaus. Þetta sumarið hef ég verið á haus í svo stóru og miklu verkefni þar af leiðandi bitnar það á blogginu þegar það er eitthvað annað sem á hug minn og hjarta. Á meðan ég er í fríi frá öllu mínu daglega amstri og æfingum þá reyni ég að nýta allann þann auða tíma sem ég hef til að taka til í mínu daglega lífi og reyna að koma í vana nýjum hlutum. Hér koma punktar sem ég hef til hliðsjónar og ég ætla mér að láta þá fylgja mér út árið.

Síðan ég kom sumarfríinu mínu í rútínu þá er ég mætt á skrifstofuna mína og byrjuð að vinna klukkan átta. Ég kann vel við það, mér finnst ég ná að gera miklu meira úr deginum þegar ég byrja að vinna klukkan átta.

Ég finn hvað ég verð mikið afkastameiri ef það fyrsta sem ég geri þegar ég sest á skrifstofuna mína á morgnanna er að finna tvö eða þrjú verkefni sem ég ætla að leggja aðaláherslu á þann daginn, þá get ég raðað þeim niður í tíma- og áhersluröð með öllum hinum verkefnum.

Dagarnir verða svo miklu auðveldari og skemmtilegri ef brosið er mitt leiðarljós í gegnum þá!

Ég á það til að missa aðeins móðinn þegar allt mitt hversdagslega líf stöðvast í sumarfríum. En ég ætla aldrei að missa móðinn og gefast upp þó það sé stundum svolítið freistandi að klæðast bara náttfötum á nóttunni og líka allan liðlangan daginn, liggja svo bara upp í rúmi og lesa. Þegar ég er í þessu hugarástandi þá geta allir athafnir sem reynast mér erfiðar orðið hreinlega ógerlegar í huganum á mér, en þá þarf ég bara að muna að ég get allt þó það taki langan tíma og sé mér erfitt. Ég GET, ÆTLA og SKAL!

Ég ætla að klæðast spelkum og skóm alla daga. Það hvetur mig til að ganga á milli staða þegar ég er svona mikið heima.

Ég þarf að minna sjálfa mig á að reyna fyrst að segja það sem ég vil segja áður en ég stafa það.

Gleðin gefur svo mikið af sér. Ég ætla að láta gleðina vera öllu yfirsterkara svo ég taki á móti áskorunum með brosi á vör þá get ég gert mitt albesta til að ég geti verið stolt og ánægð með sjálfan mig.

Þegar ég vakna þá finnst mér ég sjaldan byrja dagana betur en þegar ég kem huganum fljótlega í það að hugsa jákvæðar og uppbyggjandi hugsanir um bæði mig og verkefni dagsins, þá líða dagarnir miklu auðveldar.

Njóta sumarfrísins og eyða sem mestum tíma með vinum mínum og fjölskyldu.

Borða á fyrirfram ákveðnum tímum. Ég verð aldrei svöng svo ég ætla að prufa borða eftir klukku!

Litlu sigrarnir í júlí

Ég er svo ofboðslega heppin að hafa alltaf trúað því að ég sé að stefna á drauma mína og vinna að óskum mínum

Ég gæti verið alla daga að vorkenna mér yfir hlutskipti mínu í lífinu, að ég tali óskiljanlega, líkami minn allur er kraftlaus og ég þarf hjálp við nánast allt. En lífið það er ekki erfitt nema maður geri það erfitt. Mér finnst ég vera heppnasta manneskja í heimi. Ég er umvafin því besta og skemmtilegasta fólki sem fyrirfinnst á þessari jarðarkringlu og þau passa upp á að allt gangi upp. Elsku allra besta mamma mín er orðin besti markmaður í heimi eftir þennan tíma. Og svo er það hann Ásgeir, stóra ástin í lífi mínu, sem hefur staðið þétt mér við hlið. Trúr og tryggari en allt. Þekkir mig betur en allir og á einhvern undraverðan hátt les hann huga minn líkt og minn hugur sé hans eigin. Ég er hvergi öruggari en í sterkum og stæltum faðmi hans. Þó mér líði oft eins og ég sé búin að vera í fjórtán ár á ellilífeyri þegar ég skoða myndir og myndbönd af jafnöldrum mínum niðri bæ að skemmta sér þá gæti ég ekki farið sáttari að sofa og hjúfrað mig brosandi í fangið á Ásgeiri, því ég er heppnasta manneskja í heimi. Þessi tími er mér fjarlægur ég sakna hans ekki vitund. Það er ekki til sá partur af mér sem myndi vilja skipta um líf, fyrst einhver varð að takast á við þessi áföll þá held ég að ég sé besti kosturinn til þess. Ég hef alltaf þurft að halda fast í hvert einasta kíló, núna hjálpar það kraftlitlum vöðvunum að það er ekki mikið sem þeir þurfa að bera. Ég hef alltaf haft bilaðann áhuga á anatomiu og lyfjum. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað þessi lágmarks kunnátta mín er búin að bjarga mér. Ég hafði alltaf æft söng svo öndunarfærin mín eru sterk. Ég hef alltaf verið í góðu formi svo það er auðveldara að byggja upp styrk. Svo er það mikilvægasti þátturinn. Ég held það séu fáir jafn sterkir og ég, það þarf meira en þrjú heilaáföll til að drepa draumana mína, ég einblíni bara á það sem gleður mig í lífinu, allt það jákvæða og það sem ég er þakklát fyrir. Ég iða af spenningi að deila með ykkur litlu sigrunum sem eru búnir að gleðja mig svo óendanlega mikið. Ég má ekki gleyma því að það eru bara þrjú ár síðan ég gat bara hreyft annað augað!

Aukinn styrkur í talfærum

Þó ég viti að það eigi margir sigrar eftir að vinnast áður en ég tala eingöngu þá eru margir sigrar unnir og fyrst núna eftir að ég veiktist finn ég einhvern mun. Andlitið er að styrkjast, öndunarfærin láta alltaf meir og meir að stjórn og ég get tjáð mig með einstaka orðum við þá sem eru mér nánastir, ég er enn of feimin til að geta leyft öllum að heyra.

Að geta lagað eyrað

Þegar ég gat ekki hreyft höfuðið þá kom einstaka sinnum fyrir að eyrað beyglaðist undir mér. Það var svo sárt þegar mér var snúið og það gleymdist að laga eyrað og það var beyglað undir mér í marga klukkutíma. Verst var þegar þetta kom fyrir þegar ég gat hvorki myndað hljóð né hreyft mig. Þá gat ég ekki með nokkrum hætti látið fólkið í kringum mig vita að eitthvað væri að meiða mig.

Nota vinstri höndina

Fyrsta sem ég hreyfði viljastýrt voru fingurnir á vinstri hendi, það var í ágúst 2015 en það var ekki fyrr en á annan í jólum sem höndin fór að nýtast mér á ipad. Þá gat ég bara notað vísifingur og voru hreyfingarnar mjög ónákvæmar. Allur texti sem ég skrifaði var nánast óskiljanlegur. Svo þegar ég byrjaði að blogga þá tók það mig viku að gera eitt blogg, núna get ég búið til blogg og birt það samdægurs því ég nota alla fingur vinstri handar á lyklaborðið. Ég er samt ótrúlega lengi að skrifa en ég var það líka þegar ég var sex ára og var að byrja að nota tölvur í tölvutíma í fyrsta bekk í grunnskóla en svo vandist það. Þó ég verði aldrei jafn fljót og þegar ég gat notað báðar hendur á lyklaborðið þá trúi ég að með annarri (Einari mínum) geti ég deilt með ykkur á met tíma öllum þeim sigrum sem vinnast smátt og smátt á hverjum degi. Í dag nota ég alla fingurna á vinstri hendi (hann Einar minn) hvort sem ég er að nota ipad mér til dægrastyttinga eða annara verkefna, ég er síðan svo heppin að vinnan mín fer öll fram í gegnum PC tölvuna mína og þar nýtist vinstri mér vel einnig þegar ég nota iMacinn minn í önnur verkefni.

Litlu sigrarnir í júní

Ég er svo ofboðslega heppin að hafa alltaf trúað því að ég sé að stefna á draumana mína og vinna að óskunum mínum

Fyrir þremur árum fékk ég þriðja og lang stærsta heilaáfallið. Þá var ég 22 ára og gat bara hreyft annað augað, vöðvarnir misstu allann kraft svo ég lá fyrstu vikurnar í öndunarvél og mínir nánustu gátu ekkert vitað að ég væri í raun og veru með þeim fyrr en það voru liðnar sex vikur frá því ég fékk áfallið en þá kemur talmeinafræðingur og gefur mér málið aftur. Þó það séu bara hljómlausir stafir á blaði þá urðu þeir strax röddin mín. Síðan þá hafa unnist svo endalaust margir sigrar, ég get andað, verið heima en ekki undir stanslausu eftirliti hjúkrunarfólks og lækna á sjúkrahúsi og ég get skrifað niður allar mínar hugsanir. Litlu sigrarnir eru mitt mánaðarlega klapp á bakið bara til að ég missi ekki kjarkinn og hætti að berjast. Mér finnst allir ættu að geta haldið utanum sína sigra sem vinnast á vegferðinni að einhverju takmarki. Litlu sigrarnir hjálpa mér að missa ekki þróttinn á þessari alltof löngu vegferð að takmarkinu,- BATA. Mér finnst þetta allt verða miklu skemmtilegra þegar ég fæ tækifæri til að verða ánægð og monta mig með sigrunum sem unnist hafa nú þegar.

Ég er 25 ára gömul stelpa sem stefni á draumana mína og mér finnst fátt skemmtilegra en að vinna að óskunum og þránum mínum.

Sætta mig við hnappinn

Við stóru heilablæðginuna þá missti ég allan vöðvakraft og því gat ég engu kyngt fyrstu mánuðina eftir áfallið, þar af leiðandi fór ég í pínu litla aðgerð þar sem var gert gat á magann minn og settur lítill hnappur þangað. Ég tala stundum um þetta sem minn neyðarhnapp sem sá til þess að það varð mér mögulegt að innbyrgða allann þann vökva, næringu og lyf sem ég varð að innbyrgða til að eiga einhvern möguleika á því að halda lífi. Í dag nota ég hann einungis fyrir öll þau nauðsynlegu lyf og vökva sem ég þarf á að halda. Í fyrstu þá skammaðist ég mín gífurlega fyrir hann og enginn mátti sjá glitta í hann. Fyrir ári síðan fór ég til útlanda og fór ekki úr sundbolnum þegar ég lá í sólbaði, eftir þessa ferð þá horfði ég á hvíta magann minn og ákvað að núna skildi ég sættast við hann. Það tók mig hálft ár og þá var næsta utanlandsferðin pöntuð og þá ákvað ég að sundbolurinn fengi ekki að koma með og ég keypti mér tvö ný bikiní til að taka með mér út. Svo í byrjun maí fór ég í myndatöku þar sem ég klæddist Brandson íþróttafötum, þá kom það mér satt best að segja pínu á óvart hvað það var raunverulega lítið mál að klæðast bara íþróttatopp við æfingabuxur og allir fá að sjá þennan fína neyðarhnapp sem ég er svo ofboðslega heppin að fá að skarta!

Anda og hósta

Ég man eftir sjálfri mér fyrstu vikurnar eftir að ég loks vaknaði eftir heilablæðinguna og aðgerðina þá var ég fyrstu vikurnar föst við öndunarvél. Svo vöknuðu sem betur fer lungun svona hálfpartinn og ég fór að geta andað með súrefni í nefinu. En súrefnismettunin var stöðugur barningur, þegar ég lá á spítalanum þá komu til mín sjúkraþjálfarar margoft á dag og bönkuðu mig til að reyna að hjálpa mér að losa um slímið til að reyna að sporna við því að það settist í kekki og mynduðust slímtappar sem myndu loka fyrir allt loftflæði um lungun mín. Það eru núna komin þrjú ár síðan ég hræddist súrefnismettunarmæla því ég mettaði aldrei nóg. Þegar ég var loksins komin inn á legudeild og hætt að þurfa vera stanslaust undir vökulum augum hjúkrunarfræðimenntaðs fólks. Þá blöskraði Ásgeiri hvað legudeildin var ,,fátæklega” tækjum búin svo hann setti bara súrefnismettunarmæli á tánna á mér og hafði hann þar á mér allann tímann meðan ég svaf. Í dag brosi ég og finnst mér ég vera ákaflega lukkuleg með að vera svona mikið elskuð. Þetta er hálf broslegt því í dag er ég laus við öndunarvélina, súrefniskútinn og ég get hóstað og ræskt mig. Ég get örugglega verið nokkuð klár á því að ég er hætt að vera hrædd við súrefnismettunarmæla!