Þegar haustar

Þegar dagarnir byrja aðeins að þyngjast svona þegar haustar. Þá á ég trix sem virkar alltaf á mig, ég bið einhvern um að fara með mig út í stuttann göngutúr. Þar sit ég kappklædd í hjólastólnum og mér líður aldrei betur en þegar kaldur vindurinn blæs framan í mig þannig augun mín tárast. Á þeim tíma næ ég að meta það og finna hvað mér finnst það vera svo óskaplega  dýrmætt að fá að vera partur af þessari stórfenglegu og mögnuðu náttúru. Ég fylli lungun af hreinu og tæru sjávarlofti, við rætur Eyrarfjallsins dreg ég að mér andann og feyki síðan fýlunni langt út á haf og vona að hún finni mig aldrei aftur. Þegar heim er komið fer ég brosandi og ánægð að vinna. Á milli vinnulota fæ ég tækifæri á að skoða til dæmis einhverja sigra sem unnir eru. Ágúst sigurinn síðan í fyrra fær mig til að takast á loft og svífa um á einhverju gleðiskýji:

https://katrinbjorkgudjons.com/2017/08/23/stori-sigurinn-the-small-victories/

Í ágúst ætla ég bara að nefna einn svo risa stóran og akfeitan sigur að ég ræð mér vart fyrir svo innilegri gleði, bara tilhugsunin um að ég geti þetta loksins aftur eftir tvö ár. Í tvö ár gat ég þetta ekki og ég hafði ekki nokkurn einasta möguleika á að æfa þetta upp á nokkurn hátt ég varð bara að sætta mig við að geta þetta ekki og sagði ekki nokkurri einustu manneskju frá þessu og sofnaði svo bara með heljarinnar hnút í maganum af áhyggjum.

En núna segi ég svo glöð og ótrúlega fegin bless við þennan áhyggjuvald ég mun aldrei nokkurn tímann koma til með sakna hans. Ég græt af gleði bara þegar ég reyni að skrifa það, því núna get ég loksins aftur,

ANDAÐ MEÐ NEFINU! Eftir tvö ár þar sem ég gat aðeins viljastýrt og óviljastýrt andað með munninum það er svo ólýsanlega magnað og svo innilega óstjórnlega undursamlegt og gleðilegt að geta loksins eitthvað sem ég var bara búin að sætta mig við að kæmi aldrei aftur, því ég gat ekkert gert til að æfa þetta. En svo vaknaði ég einn morguninn núna í byrjun ágúst og ég fór strax að undra mig á því af hverju tungan væri ekki föst uppi í skraufþurrum gómnum og varirnar voru hvorki þurrar eða fastar við tennurnar, þá runnu bara gleðitár niður kinnar mínar því ég gat andað með nefinu. Nú get ég loksins haldið munninum lokuðum og andað.

Ég hélt ég yrði alltaf að leggja mikla og erfiða vinnu í hvern lítinn sigur en svo sigrast sá ósigur sem ég hef saknað svo ógurlega sárt og mikið allt í einu og ég hafði enga möguleika á því að æfa þetta upp, en góðir hlutir gerast svo sannarlega hægt. Núna þarf ég ekki að þykjast finna einhverja lykt þegar það er borið upp að nefinu mínu, núna þá get ég bara fundið lyktina.

Mín hljóðu saknaðartár sem ég hef grátið svo ótal sinnum í koddann án þess að nokkurn gruni að ég sé að gráta hafa nú breyst í innilegann og háværann gleðihlátur sem er ómögulegt að hlæja án þess að gleðitárin fossist úr augunum. Það eina sem þessi sigur þurfti til að vinnast var þolinmæði og það vanhagar sko ekkert á henni hjá mér!

Sunday Cosiness

Í jólafríinu tók ég mér frí frá nánast allri raftækni (tölvu, ipad, sími o.s.frv.) og varð alveg offline fram á gamlársdag þá byrjaði ég að svara póstum og skilaboðum sem þið sendið mér á instagram (@katrinbjorkgudjons). Ég má til með að þakka ykkur hér líka svo innilega fyrir alla þessa glás sem ég hef fengið af bæði hvetjandi og fallegum skilaboðum sem þið eruð svo endalaust dugleg við að senda mér!

// Over Christmas break I took a break from almost all electronics (computer, ipad, phone etc.) and was offline till New Years Eve, then I started to answer messages on instagram (@katrinbjorkgudjons). I want to thank all of you from the bottom of my heart for all those inspiring and beautiful messages you sent me!

Ég hafði virkilega gott af því að taka mér svona frí frá netlífinu og ég ætla að koma enn sterkari til baka. Ég var beðin svo fallega um daginn að sýna og segja meira frá endurhæfingunni, ég ætla mér svo sannarlega að gera mitt allra besta til að gera það eins vel og ég mögulega get. Þegar ég byrjaði að blogga þá sá ég þetta fyrst fyrir mér sem vettvang þar sem hugur minn gæti farið á flug og ég gæti bara gleymt veikindum mínum. En núna er ég að þroskast og fullorðnast í þessum nýja líkama mínum og ég finn það að í fyrsta sinn núna er ég hætt að vera svona afspyrnu óþreyjufull og hætt að óska þess á hverju kvöldi að ég vakni upp morguninn eftir og mér sé þá bara batnað. Þannig núna er í fyrsta sinn sem ég ætla í alvörunni alvörunni að sýna meira og segja ykkur betur frá því hvernig það er að vera 24 ára í bataferli eftir þrjú heilaáföll og geta hvorki talað né gengið en ég hef heila hugsun og ég get skrifað!

// To take a break from life on the internet did me good and I will come back stronger. The other day I was asked to show and tell more about my physical therapy and Im going to do my very best to do that. When I first started this blog I saw it as a place for my mind to escape and where I could just forget about my condition. But I am getting wiser and have started to grow in this new body of mine and for the first time Im getting more patient and do not go to sleep every night wishing I will be all better tomorrow. So now for the first time Im for real going to show and tell you more about how it is to be a 24 year old recovering from three strokes and not be able to talk or walk but I have a clear mind and I can write!

Beautiful day 

Ég elska að taka vel á því í æfingum! Núna er ég búin að fara á fjórar æfingar síðan á mánudaginn og er að bíða eftir þeirri fimmtu sem verður á eftir. Það er svo dásamleg tilfinning að fá að verða útkeyrð og úrvinda eftir æfingar. Ég nýt þess svo einstaklega að fá að hafa tækifæri á því að fá harðsperrur og verða gjörsamlega útkeyrð í þeim vöðvum sem ég hef verið að æfa. Ég er að leggja mig alla fram um að ná að vera full af orku í æfingunum og vera úthvíld og vel nærð, á sama tíma er ég að læra að eiga tíma til að horfa á þætti, lesa, skoða internetið, svara og senda pósta á meðan hugurinn er allur að sinna vinnunni minni og að skrifa bloggfærslur. Ég elska að bæði sjá og finna agnarlitla bætingu þó að í enda dagsins sé ég úrvinda, lafsveitt og móð, þá er hárið mitt komið í allar áttir og farðinn í andlitinu allur farinn og þá veit ég að ég er pínulitlu agnarsmáu skrefi nær því að geta afkastað aðeins meira yfir daginn.

Ég er svo ótrúlega heppin! ❤